[KHR AuFic] รักนั้น...ตอน 3 (D18)
posted on 13 May 2012 16:57 by chaste-childคำเตือน ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิควาย มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย ควรพิจารณาให้ดีก่อนตัดสินใจอ่าน
หากไม่ชอบใจ กรุณาปิดทันที อย่าอ่านต่อให้ระคายเคืองใจเลยค่ะ
........................
Title: รักนั้น..ตอน 3
Pairing: D18
......................
"ช่วยจัดการที ลูกศิษย์นายทั้งคู่"
นักฆ่าอันดับหนึ่งเลิกคิ้วแปลกใจมองหน้าคนพูด ชายชราท่าทางใจดี ยิ้มน้อยๆ
"ไอ้ฉันก็วางมือแล้ว จะเข้าไปยุ่งกับเรื่องของเด็กๆ คงไม่สมควร ลูกหลานคนกันเองทั้งนั้น..นายคงเข้าใจนะ ระหว่างพันธมิตรมีปัญหาไม่ได้เด็ดขาด จัดการต้นตอซะ รีบอร์น"
น้ำเสียงเย็นยะเยือกยามเอ่ยประโยคสุดท้าย ชวนให้หนาวเหมือนกันแฮ่ะ..หนุ่มนักฆ่าคิดพลางเหยียดยิ้ม ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่หูตารอบตัวจริง ปากบอกวางมือหันไปดูแลไร่องุ่น แสร้งทำเป็นชวนมาชิมไวน์ ดันหลอกมาใช้งานซะนี่.. สมแล้วที่เคยเป็นบอสมาก่อน ถึงจะถอนตัวไป กลับไม่วายรับรู้ข่าวลับจากวงใน จะเรื่องอะไรเสียอีก..จู่ๆ สองแฟมิลี่ใหญ่อย่างวองโกเล่กับคาบัคโรเน่ เกิดเคลื่อนไหวผิดปกติพร้อมกัน โดยฝ่ายคาบัคโรเน่สั่งคุมเข้มทั่วอาณาเขต ห้ามคนนอกเข้าออกเด็ดขาด ส่วนวองโกเล่แม้จะเพิ่งเสร็จศึกกับเจสโซ ก็กลับเงียบกริบจนน่ากลัว หนำซ้ำบรรดาผู้พิัทักษ์ทุกคนต่างแยกย้ายกันทำภารกิจ ไม่มีใครรู้หรือพบเห็นเลย
ยังไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงฝีเท้าเร่งรีบ พร้อมร่างคนสนิทผลุนผลันกระหืดกระหอบเ้ข้ามารายงาน
"ท่านรุ่นที่เก้า ตอนนี้วองโกเล่รุ่นที่ 10 กำลังเดินทางไปคาบัคโรเน่ครับ"
ชายชรากับนักฆ่าอันดับหนึ่งหันมาสบตากันชั่วครู่ ก่อนฝ่ายหลังจะแตะหมวกลง ก้มศีรษะอำลา หันหลังออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
...........................
วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศปลอดโปร่ง มีเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วต้อนรับแสงแดดอบอุ่น บรรดาต้นไม้ใหญ่น้อยโบกกิ่งก้านพริ้วไหวร่าเริง น่าเพลินตาเพลินใจ อา..โลกนี้ช่างน่าอยู่จริง
อนิจจา..ณ ห้องนอนใหญ่เจ้าของคฤหาสน์คาบัคโรเน่ บรรยากาศดูท่าจะไม่ค่อยสดชื่นเอาเสียเลยราวกับเมฆครึ้ม นับตั้งแต่ฮิบาริลืมตาตื่น เห็นเจ้าบอสหัวทองนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ จิบกาแฟสบายอารมณ์ แถมหันมายิ้มให้เขาเหมือนไม่มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจต่อกัน ความโกรธก็แล่นขึ้นเป็นริ้ว ฮึดฮัดพยายามขยับตัว แต่ฤทธิ์ยาในร่างกายยังไม่หมดดี จึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ดังใจ
ดีโน่มองอาการฉุนเฉียวและสายตาไม่ไว้วางใจของคนบนเตียงอย่างนึกขัน เขาลุกขึ้นหยิบทอนฟาจากที่ซ่อนไว้มาวางยังโต๊ะข้างเตียง
"อาวุธของนาย ฉันคืนให้ ไว้หายดีเมื่อไร ฉันยินดีเป็นคู่มือให้..แต่ถ้านายไม่ไหวจริงๆ.."
นัยน์ตาสีดำวาวโรจน์เพราะประโยคสุดท้ายแท้ๆ ร่างเพรียวฝืนยันกายขึ้นอย่างรวดเร็ว หากต้องทรุดฮวบลง ด้วยเรี่ยวแรงเหมือนจะไม่มีเหลือสักนิด คนตัวใหญ่รีบรุดประคอง
"ปล่อยฉัน!"
"เคียวยะ นายยังไม่หายดี อย่าเพิ่งขยับดีกว่า"
เจ้าของชื่อตวัดสายตาวาบ "ใครอนุญาตให้นายเรียกชื่อฉัน"
ดีโน่กลั้นยิ้ม แมวป่าตัวนี้ดุจริง "หือมม..ก็นายเองไม่ใช่หรือ ที่อนุญาตให้ฉันเรียกชื่อ แล้วยังให้..อุ้บ!" คนพูดชะงักทันควันเมื่อหมอนใบใหญ่ปลิวเข้าหน้าเต็มแรง คนปาหมอนเบือนหน้าหนี ร้อนผ่าวทั่วหน้าด้วยพอจะเดาออกว่าประโยคต่อไปคืออะไร
"พักรักษาตัวที่นี่เถอะ ไว้แผลหายดี ฉันจะส่งนายกลับเอง"
"ไม่ใช่ธุระของแก" เมฆาตวาดแหว
คนใจดีหน้าตึง เริ่มหงุดหงิด เอาใจสารพัดยังจะงอแงเป็นเด็กอยู่ได้ เดี๋ยวจับขังลืมเสียหนิ..ดูวี่แววเกิดยาหมดฤทธิ์เมื่อไร คงอาละวาดอีกรอบแน่ ครั้นจะใช้ยาบ่อย ก็กระไรอยู่ร่างกายจะแย่เอา เพราะฉะนั้นในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล..
"ธุระน่ะมีแน่" อะไรบางอย่างในน้ำเสียงทำให้ผู้พิทักษ์เมฆาชักหนาวๆ ร้อนๆ จ้องคนพูดตาเขม็ง
"ฉันอุตส่าห์ช่วยชีวิตนายไว้ ไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณเลยหรือไง? ผู้พิทักษ์ของวองโกเล่นี่ช่างไม่รู้จักมารยาทเสียจริงๆ" บอสหนุ่มสั่นหัวราวอเนจอนาถใจ ในความอ่อนหัดของอีกฝ่าย
"อะไรน๊ะ?" คนฟังอุทานเสียงสูง อ้าปากค้างมองหน้าคนพูดอย่างคาดไม่ถึง ช่วยชีวิตไว้ก็จริงหรอก แต่กลับไม่ยอมแจ้งทางวองโกเล่ หนำซ้ำยังเก็บตัวเขาไว้ หลอกลวงสารพัด ขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาทวงบุญคุณ..ไอ้หมอนี่มันช่าง..ฮิบาริขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตายคามือเสียเดี๋ยวนี้ ลุกได้เมื่อไรจะขย้ำใ้ห้ไม่เหลือซาก คอยดู!!
ข้างอีกฝ่ายทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ยักไหล่เอนกายพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบสีอำพันจ้องตอบอย่างท้าทาย ในใจนึกขัน มีหรือบอสหนุ่มจะไม่รู้ คนตรงหน้านิสัยอย่างไร
"งั้นตามใจนาย เชิญกลับไปได้ หรือจะต้องให้ฉันไปส่งอีก"
ผู้พิทักษ์เมฆานิ่งอึ้ง กัดฟันกรอด เกลี่ยดที่สุดก็ไอ้การติดค้างบุญคุณกับใครนี่ล่ะ ครั้นจะด่าหรือเอาเรื่องกับสิ่งที่เจ้าผมทองหลอก ก็เกรงจะเป็นการรื้อฟื้นเรื่องเก่าให้เข้าเนื้อเสียเปล่า ยิ่งอยากลืมอยู่ด้วย ก่นด่าสมองตัวเอง ทีเรื่องงี่เง่าพรรณนั้นทำไมไม่ลืม แถมยังจำได้ทุกรายละเอียดทุกตอน เจ็บใจจริง!!!
"..ก็ได้.." คนพูดแค่นเสียง ดีโน่เม้มปากกลั้นหัวเราะ ยื่นโทรศัพท์ส่งให้
ฮิบาริขมวดคิ้วมองอุปกรณ์สื่อสารในมืออย่างไม่เข้าใจ
"โทรไปบอกซาวะดะ สึนะโยชิ บอสของนายว่านายจะอยู่กับฉันที่นี่อีก 1 เดือน"
"มันจะเกินไปแล้วนะ นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน" ใบหน้าบึ้งตึงฉุนปรี๊ด เจ้าหมอนี่ชักจะเอาใหญ่ ได้คืบจะเอาศอก
ยังไม่ทันต่อล้อต่อเถียงกันต่อ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น โรมาริโอ้ก้าวเข้ามา
"ขอโทษครับบอส คุณซาวะดะ สึนะโยชิ วองโกเล่รุ่นที่ 10 มารอพบครับ"
สิ้นเสียงบรรยากาศสบายๆ ในห้องกลายเป็นอึมครึมทันที ฮิบาริกายเย็นเฉียบ สัญชาตญาณรับรู้จับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของบอสคาบัคโรเน่ ยิ่งเห็นใบหน้าคมเข้มขึงเครียด พาให้หวั่นใจบอกไม่ถูก จึงรีบขยับตัวจะลุกให้ได้ ทว่ามือใหญ่กอดไหล่แน่น ดันให้เอนตัวลงนอน เสียงกร้าวเอ่ยชัด
"นายไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นถ้าฉันไม่อนุญาต รออยู่นี่แหละ ฉันจะลงไปต้อนรับเอง บอสของนายจะได้เห็นว่าฉันดูแลนายดีแค่ไหน"
แววตาคนพูดมีอะไรบางอย่างชวนให้ฮิบาริสังหรณ์ใจไม่ได้
...............................
ภายในห้องรับแขกใหญ่
หลังเจ้าของคฤหาสน์คาบัคโรเน่และผู้มาเยือนทักทายปราศรัยกันตามธรรมเนียมเรียบร้อย ก็เข้าสู่วัตถุประสงค์แท้จริงของการมาเยือน
"ผมต้องขอบคุณคุณดีโน่มาก ที่ให้การช่วยเหลือ 'คนของผม' เป็นอย่างดีอยู่เสียนาน" ซาวะดะ สึนะโยชิ บอสวองโกเล่ทอดเสียงยาวราวประชดประชัน เล่นเก็บผู้พิทักษ์ของเขาไว้เป็นอาทิตย์ นี่ถ้าไม่สืบรู้เอง จะมีวันได้คืนไหมเนี่ย?
"ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น ไหนๆ เราก็คนกันเอง แถมยังมีอาจารย์คนเดียวกันอีกด้วย" บอสคาบัคโรเน่โบกมือ หัวเราะเบาๆ พาให้อีกฝ่ายยิ้มตอบ
"นั่นสิครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอพาตัวคุณฮิบาริกลับเลยแล้วกัน จะได้ไม่เป็นการรบกวนคุณดีโน่มากเกินไป" พูดจบพยักหน้าให้มือขวาคนสนิทรับรู้ พร้อมขยับตัวเป็นเชิงลากลับ
หากเจ้าของคฤหาสน์ยังคงนั่งเฉย ยกน้ำชาหอมกรุ่นขึ้นละเลียดจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะวางลงบนโต๊ะช้าๆ ใบหน้าคมเข้มคลี่ยิ้มดุจเดิม เอ่ยช้าแต่ชัดเจน
"คงไม่ได้หรอก"
"หมายความว่าัยังไงครับ" บอสวองโกเล่ถามเสียงกระด้าง
"ก็เคียวยะบอกกับฉันว่าจะอยู่ต่ออีกหนึ่งเดือน เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ฉันอุตส่าห์ช่วยชีวิตไว้น่ะสิ"
วองโกเล่หนุ่มนิ่งอึ้งชั่วครู่ คล้ายไม่เชื่อหู ไหนจะสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกขานผู้พิทักษ์ของตน พอตั้งตัวได้รีบปรับสีหน้าเหมือนเดิม
"เรื่องนั้นคงไม่จำเป็น เพราะผมรับรองว่าทางวองโกเล่ยินดีตอบแทนคุณดีโน่ทุกอย่างแน่นอน"
คนเป็นศิษย์รุ่นพี่รีบโบกมือ หัวเราะขบขัน "ไม่ต้องขนาดนั้น จะให้ฉันรบกวนทั้งแฟมิลี่นายได้ไง แค่เจ้าตัวคนเดียวก็พอ อีกอย่างตอนนี้ผู้พิทักษ์ของนายเพิ่งฟื้นตัว เคลื่อนไหวมากๆ เกรงอาการจะแย่ลงได้"
"คุณดีโน่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเตรียมรถพร้อมหมอมาเรียบร้อยแล้ว" น้ำเสียงหงุดหงิดของรุ่นน้องผสานกับรอยขุ่นมัวในดวงตา ชวนให้บอสหนุ่มนึกฉุนแกมหมั่นไส้
"ไม่ห่วงได้ไง ขืนปล่อยให้ไปเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะกลายเป็นความผิดฉันที่ไ่ม่ดูแลให้ดี เฮ้อ..ไอ้ฉันก็รับปากรุ่นที่ 9 ไว้จะช่วยเหลือนาย อย่าให้ฉันต้องผิดคำพูดเลย" คนพูดถอนหายใจคล้ายอ่อนอกอ่อนใจ
ซาวะดะ สึนะโยชิ ยกยิ้มมุมปาก สาธยายแม่น้ำทั้งห้ามาบ่ายเบี่ยงสิท่า แววตาคมกล้าตวัดมองนิ่ง เอ่ยเสียงเย็นชา
"ผมกลับไม่คิดเช่นนั้น หากรุ่นที่ 9 ทราบว่า ผมปล่อยปละละเลยให้ 'คนนอกอย่างคุณดีโน่' มาดูแลผู้พิทักษ์ของตนเอง คงจะยิ่งผิดหวังมากกว่า"
อายุเท่านี้วาจาคมคายไม่ใช่เล่น..เชอะ เจ้าเด็กเมื่อวานซืน บอสหนุ่มเจ้าของคฤหาสน์แค่นหัวเราะในลำคอ
"ถ้านายไม่เชื่อ จะลองไปดูอาการก่อนก็ได้ ที่ 'ห้องฉัน'"
สิ้นเสียงเหมือนเวลาหยุดเดิน ทุกส่ิงหยุดเคลื่อนไหว นัยน์ตาแข็งกร้าวสองคู่ปะทะกันนิ่ง สักพักบอสรุ่นน้องเหยียดยิ้ม แววตาสีส้มจัดลุกวาว
"ไม่นึกเลยนะครับ คุณดีโน่จะเป็นสุภาพบุรุษอย่างที่ร่ำลือกันจริง หรือนี่จะเป็นธรรมเนียมของคาบัคโรเน่" น้ำเสียงเย้ยหยัน เล่นเอบอสรุ่นพี่หน้าชาวาบ สวนกลับแบบนิ่มๆ
"ก็ไม่ต่างจากวองโกเล่ันัก เพียงแต่ฉัน..โอ๊ย!!" / "โอ๊ยยย!!..."
สองบอสหนุ่มร้องลั่นพร้อมกัน เมื่อด้ามปืนซึ่งโผล่มาจากไหนไม่ทราบ ฟาดโครมลงบนศีรษะของทั้งสองคนแทบจะในเวลาเดียวกันด้วยความเร็วและแรงไม่ธรรมดา
บอสหนุ่มใหญ่ บอสหนุ่มน้อย เด้งตัวหันควับตวัดอาวุธจ่อหัวคนกล้าบังอาจกระทำการอุกอาจ..ก่อนจะอ้าปากค้าง อาวุธในมือลดลงโดยอัตโนมัติ เมื่อเห็นอาจารย์นักฆ่ายืนเท้้าเอวจ่อปืนมาตรงหน้า
"เรื่องอะไรน่ะ รีบอร์น" ศิษย์คนแรกบ่นอุบ ตีหน้าเหยเก
ฝ่ายศิษย์คนที่สองได้แต่คลำหัวป้อย งึมงำ "เจ็บชะมัด นายนี่"
"พวกแกจะเถียงกันเป็นเด็กๆ หาสวรรค์วิมานอะไรไม่ทราบ ไม่อายลูกน้องบ้างหรือไง"
รีบอร์นสั่นหัวเบื่อหน่าย โตจนเป็นบอสกันทั้งคู่ยังต้องให้มาตามสั่งสอน บอสรุ่นพี่รุ่นน้องต่างยืนกอดอกนิ่ง หน้าตึงไม่พูดไม่จา ใช่จะเชื่อฟังอาจารย์หรอกนะ หากไม่อยากเจ็บตัว ก็ฝีมืออาจารย์ขนาดไหน คนเป็นลูกศิษย์ย่อมรู้ดีที่สุด..
ครูพิเศษนักฆ่ากวาดตามองลูกศิษย์ทีละคนอย่างเซ็ง ทิ้งตัวนั่งลงโซฟา หน้าตาจริงจัง
"พวกแกมีสมองอยู่หรือเปล่า? เคยคิดบ้างไหมหากพันธมิตรมีปัญหากันเองจะเกิดอะไรขึ้น หรือพวกแกอยากให้ใครบางคนต้องหายสาบสูญตลอดกาล"
สองบอสมองหน้ากันเคร่งเครียด ความหมายในประโยคบอกชัดเจน เรื่องส่วนรวมต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัว การที่รีบอร์นมาเอง แสดงว่าต้องมีข่าวเล็ดลอดถึงเหล่าที่ปรึกษาระดับสูง ไม่ดีแน่..ขืนปล่อยให้บานปลายต้องเกิดเรื่องใหญ่ตามมาแน่
นักฆ่าอันดับหนึ่งมองอาการครุ่นคิดของลูกศิษย์ ลอบถอนหายใจ พอจะเดาเรื่องออก ด้วยรู้จักลูกศิษย์ของตนดี เรื่องเจ้าสึนะกับผู้พิทักษ์เมฆา ใครๆ ก็รู้ แต่ไม่นึกจริงๆ ว่าเจ้าดีโน่จะจริงจังขนาดนี้ อย่างไรก็ตามลึกๆ แล้วเรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ คนผ่านโลกมามากอย่างเขาพอจะดูออก เพียงแต่ยังหาคำตอบไ่ม่ได้..แต่เรื่องนั้นคงต้องช่างมันก่อน เรื่องสำคัญตอนนี้คือพันธมิตรจะแตกคอกันไม่ได้เด็ดขาด เพราะจะเป็นจุดอ่อนให้ศัตรูเล่นงานได้..คิดแล้วอยากจะเอาลูกปืนกรอกปากเจ้าลูกศิษย์งี่เง่าทั้งสองคนจริงๆ ให้ตายสิ! อาจารย์จอมโหดเข่นเขี้ยว รู้ทั้งรู้อะไรควรไม่ควร ยังกล้าทำ...
"ดีโน่..ยังไงเสียฮิบาริก็เป็นผู้พิทักษ์ของวองโกเล่ การที่เจ้าสึนะจะเอาคนของมันกลับไปก็ถูกต้อง แล้วเจ้าสึนะ หากฮิบาริอยากจะตอบแทนบุญคุณที่เจ้าดีโน่มันช่วยไว้ ก็สมควรอยู่หรอก ยังไงลองดูอาการหมอนั่นก่อน แล้วถามเจ้าตัวเองจะดีกว่า แทนที่พวกแกจะมาเถียงกันเป็นเด็กสามขวบอยู่ได้"
บอสหนุ่มแห่งคาบัคโรเน่นิ่งคิด ก่อนจะหันหน้ามาพูดสั้นๆ "เชิญ.." แล้วเดินนำออกจากห้อง
บอสวองโกเล่นิ่วหน้า ยืนนิ่งไม่ขยับตาม ราวกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ สุดท้าย..
"ไม่จำเป็นหรอกครับ เอาเป็นว่าผมเชื่อใจคุณดีโน่ และเชื่อใจผู้พิทักษ์ของผม" น้ำเสียงราบเรียบตอบ
ดีโน่ขมวดคิ้วมองคนพูด ใบหน้าบอสรุ่นน้องสงบนิ่ง อ่านไม่ออกว่าคิดการใดในใจ ซาวะดะ สึนะโยชิก้มศีรษะเล็กน้อย
"ผมฝากคุณฮิบาริด้วยครับ" พูดจบหันหลังเดินจากไปทันที
......................................
ดีโน่เอนหลังพิงหน้าต่าง ชำเลืองมองร่างบางนอนหลับสนิทบนเตียงใหญ่ ในมือหมุนขวดยาไปมาอย่างเหม่อลอย ถ้อยคำของคนเป็นหมอก้องในหัว
"แกเลือกเอาเองแล้วกันว่าอยากได้ คน หรือ ตุ๊กตา"
.................................
ปัง!!
โครม!!
หมอมือหนึ่งเลิกคิ้วมองการกระทำของคนตรงหน้างงๆ มันเป็นบ้าอะไรฟร่ะ? ถึงได้เดินกระแทกส้นเท้าปึงปังเข้ามา ไม่พูดไม่จา โยนถุงยาที่เคยให้ไปลงบนโต๊ะดังโครม..
เจ้าของยารีบตะครุบ ก่นด่าในใจ ไอ้บ้านี่เดี๋ยวของก็เสียหมด เอ๊ะ..หรือมันจะใช้หมดแล้ว? คิดพลางเปิดถุงสำรวจอีกรอบ กลับต้องแปลกใจเมื่อพบว่าทุกอย่างในนั้นยังอยู่ครบ เจ้าม้าพยศไม่เอาสักอย่าง หรือมันจะโง่จนไม่รู้จักหว่า?
"เฮ้ย นี่ของดีสูตรเด็ดทั้งนั้นนะเว้ย ฉันผสมเองกับมือ" หมอคนเก่งคุยโว ไม่กลัว อย.แจ้งจับสักนิด หยิบยาแต่ละชนิดมาบรรยายสรรพคุณต่อ "ดูอันนี้ซะก่อน สีม่วงเม็ดเดียวเคลิ้มสนิท แบบผสมน้ำก็มี เจือจางสุดฤทธิ์ ไร้สีไร้กล่ิน หยดเดียวนะแก รับรองหมดฤทธิ์ อย่าว่าแต่ทอนฟาเล้ย นิ้วยังกระดิกไม่ขึ้น..อ๊ะ อ๊ะ เม็ดสีเหลืองนี่สำหรับกิจกรรมยาวนานต่อเนื่องทั้งคืนไม่มีหยุด หรือแกจะ.."
"ไม่เอาโว้ยยย.." บอสหนุ่มตะโกนลั่น ทิ้งหลังพิงพนักเก้าอี้หมดแรง ใบหน้าบึ้งตึ้งฉายชัด สองมือขยี้ผมบนหัวจนยุ่งไปหมด
"โว๊ยย ปวดกะบาลเฟ้ย คนอะไรดื้อชะมัด.."
หมอคนเก่งลอบยิ้ม มีวันนี้กับเขาจนได้ ไอ้ม้าเอ๊ย..
"แกมันข้ามขั้นตอนเกินไป ถ้าแกชอบเขา ก็ควรจีบให้เป็นเรื่องเป็นราว ไม่ใช่เอาตัวมากินก่อนอย่างนี้" ผู้มากประสบการณ์สั่งสอน
ม้าหนุ่มตวัดสายตามองคนพูดคล้ายไม่เข้าใจ "ข้ามขั้นยังไง ฉันชอบเขา อยากมีอะไรด้วย แปลกตรงไหน ไม่ได้บังคับข่มขู่สักหน่อย กับใครก็ไ่ม่เห็นต้องมากเรื่อง" คนพูดบ่นพึมพำ
คนเป็นหมอเกาหัวแกรก พูดกับไอ้พวกรูปหล่อช่างน่าเบื่อจริง แต่ก็ถูกของมัน หน้าตาบวกคุณสมบัติอย่างมันแทบไม่ต้องจีบใคร มีแต่คนเข้ามาอยากให้มันกินทั้งนั้น ประเภทออกแรงไล่ตามคงมีเขากระมัง
"แล้วแกเคยบอกเขาหรือเปล่าว่าแกชอบเขา"
ดีโน่นิ่วหน้า เบ้ปาก "ไม่เห็นต้องบอกก็น่าจะรู้ มีอย่างหรือ ถ้าไม่ชอบคงส่งคืนไปนานแล้ว ไม่เอาตัวมาดูแลเองอย่างดีหรอก แกก็รู้ฉันเคยพาใครไปถึงห้องบ้าง..อยากได้อะไรฉันก็สรรหามาให้ แล้วไอ้ที่เผลอโกหกไปนิดๆ หน่อยๆ นั่น เพราะไม่อยากให้เขาคิดมากเดี๋ยวอาการกำเริบต่างหาก" ประโยคท้ายแก้ตัวน้ำขุ่น
"แต่มันไม่เหมือนกันเว้ย ในเมื่อเขาไม่ได้ชอบแก หรือรู้จักแกมาก่อน" คนฟังตะโกนลั่น ก่อนตรรกะจะเพี้ยนไปมากกว่านี้ หนึ่งชั่วโมงต่อมาหมอรักษาคนก็เปลี่ยนอาชีพเป็นที่ปรึกษาด้านความรัก ร่ายยาวตำราจีบสาว(หนุ่ม)
..........................................
(ดีโน่ คาบัคโรเน่ -----ข้อแรก เดทแรกสุดประทับใจ)
ฮิบาริเหลือบมองคนข้างตัวด้วยความรู้สึกแปลกๆ เขาตัดสินใจอยู่ต่อเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ จะได้จบๆ เรื่องเสียที ดังนั้นจะให้ทำอะไรก็จะ(ทน)ทำ แต่อดรู้สึกทะแม่งๆ ไม่ได้...
วันนี้หมอนั่นบอกจะพาไปข้างนอก แล้วก็ขับรถวนไปวนมารอบเมือง ชี้ชวนให้ดูทิวทัศน์ ถนนหนทาง อาคารสถาปัตยกรรม และแสงสียามค่ำคืน..หรือจะเป็นการสำรวจเส้นทางเพื่อเตรียมการบางอย่าง
จู่ๆ ก็จอดรถหน้าร้านอาหารหรูหราแห่งหนึ่ง..คงจะนัดพบคู่ค้าหรือติดต่อธุรกิจมั้ง?..แต่เอ๊ะ ทานอาหารจนเสร็จเรียบร้อย ทั้งร้านก็ยังมีแค่เขากับหมอนั่นสองคน อ้อ..มีนักดนตรีบรรเลงเพลง(น่ารำคาญ) อีกคน สงสัยร้านนี้อาหารไม่อร่อยคนเลยไม่มี..
และสุดท้ายหมอนี่ก็ขับรถมาริมทะเล จอดรถชวนเดินเล่น ชมจันทร์กับฟังเสียงคลื่นสาดซํด..
แฟมิลี่นี้ว่างงานนักหรือไง? ฮิบาริคิดในใจ เสียเวลาชะมัด อุตส่าห์ดีใจ นึกว่าจะได้ออกแลกหมัดซัดอาวุธกับใคร ที่ไหนได้...
บอสหนุ่มสุดหล่อแห่งคาบัคโรเน่หันมาโปรยยิ้มเสน่ห์ที่ชวนให้ใครต่อใครลุ่มหลงมานักต่อนัก เอ่ยถามคนข้างตัวด้วยน้ำเสียงสุดทุ้มนุ่มนวล
"นายชอบไหมที่เราออกมาเที่ยวกันอย่างนี้"
"ไม่ชอบ ฉันง่วงนอน จะกลับได้หรือยัง" ฮิบาริตอบทันควัน
ยิ้มกว้างหุบลงอย่างกระทันหัน ใบหน้าคมเข้มบูดบึ้งทันที
......................................
(ข้อสอง -----หากิจกรรมทำร่วมกัน ควรเลือกที่อีกฝ่ายชอบมากเป็นพิเศษ)
ดีโน่นั่งแผ่หมดแรง ตีหน้าเหยเก หันข้างให้โรมาริโอ้ทำแผล
"ไหงพลาดท่าได้ขนาดนี้ล่ะ บอส" คนสนิทอดสงสัยไม่ได้ บอสฟกช้ำดำเขียวทั้งตัว แถมหน้ายังช้ำเป็นแถบ ดีนะกรามไม่หัก..โรมาริโอ้ส่ายหัวอ่อนใจ นี่ขนาดฝ่ายโน้นยังอัพพลังได้ไม่เต็มร้อย ขืนเต็มร้อยเมื่อไรเขาคงได้หาบอสใหม่แน่
"ฮึ ฉันเผลอไปหน่อย หมอนั่นโหดชะมัด เอาจริงไม่ยั้งมือเลย" ดีโน่บ่นอุบ
การต่อสู้คงเป็นสิ่งเดียวที่เรียกรอยยิ้มจากฝ่ายโน้นได้ ยิ่งเอาจริงเท่าไรหมอนั่นยิ่งชอบ ไอ้เขาก็ดันเผลอชะล่าใจ สู้กันไปมาสักพัก เขาพลาดท่าโดนหมอนั่นเตะจนเสียหลักล้มลง ไม่ทันลุกขึ้น หมอนั่นตวัดขาคร่อมอยู่บนตัว เงื้อเจ้าทอนฟาสุดมือ การจะพลิกหลบหรือซัดกลับให้คนด้านบนหงายหลังไม่ยากนักหรอก แต่ในหัวตอนนั้นน่ะซิ..ดันไพล่ไปคิดถึงตอนทำเรื่องอย่างว่ากัน เลยไม่อยากขัดขืน อยากให้หมอนั่นอยู่บนตัวนาน หมอนั่นคงรู้ตัว เห็นหน้าแดงก่ำ แต่เพียงแว่บเดียวเท่านั้นแหละ เจ้าอาวุธมหาประลัยก็ฟาดใส่หน้าเขาเต็มรัก ยังดีโดนแค่เฉียด จากนั้นหมอนั่นก็สะบัดหน้าลุกหนี ไม่ลุกเปล่ากระทืบซ้ำอีกต่างหาก..ซวยจริง
"ฉันก็ทำตามเจ้าชามาลบอกสารพัดวิธีแล้ว ไม่เห็นได้ผลสักนิด" คนรูปหล่อบ่นงึำมงำ ควงสาวมานัก ไม่เคยต้องยุ่งยากอะไรขนาดนี้ โรมาริโอ้มองขำ บอสนะบอส ของง่ายๆ กลับมองข้าม
"อยากได้หัวใจเขาก็ต้องเอาหัวใจเราแลกมาสิครับ บอส กฎของการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม" คนสนิทแนะนำ ด้วยประโยคเด็ดจากอนิเมะดังที่เพิ่งดูมา
............................................
(ข้อสาม -----แสดงความจริงใจ ให้เกียรติและยกย่องอีกฝ่าย)
วันนี้มีงานเลี้ยงสำคัญ ของบรรดาบอสมาเฟียและผู้นำระดับสูง บอสหนุ่มถือโอกาสนี้พาเคียวยะไปเป็นคู่(เปิดตัวว่างั้นเถอะ) ถึงจะรู้อีกฝ่ายไม่ชอบออกงาน หรือไปยังที่ที่มีคนพลุกพล่าน แต่งานนี้แหละเคียวยะจะได้เข้าใจเสียทีว่าตัวเขายกย่องให้เคียวยะเป็นคนพิเศษ ดีโน่นึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ
เพียงไม่นานคนชอบอยู่คนเดียวก็ขอตัวออกไปสูดอากาสบริเวณระเบียงด้านนอก ทิ้งให้บอสหนุ่มทักทายคนอื่นตามลำพัง ยังไม่ทันไรอารมณ์ชื่นบานของบอสคาบัคโรเน่ก็มีอันจบลง เมื่อสายตาเหลือบเห็นบอสวองโกเล่ผละจากคู่ควงที่มาด้วย เดินตรงรี่ไปหาผู้พิทักษ์เมฆายังด้านนอกระเบียง ภาพนั้นจุดประกายโทสะอย่างแรง
"สบายดีหรือเปล่าครับ คุณฮิบาริ"
อีกฝ่ายพยักหน้ารับแกนๆ หากคนกำลังหึงหูตามัวเห็นเป็นการหยอกล้อกัน ไม่ต้องคิดอะไรมาก ดีโน่รีบขอตัวจากคู่สนทนา
"คุณดูซีดเซียวลง เขาใช้งานคุณมากหรือครับ" สีหน้าเป็นห่วงของบอสวองโกเล่ ยามพิศหน้าผู้พิทักษ์เมฆา ยื่นมือจะแตะแก้มนวล หากเงาสูงใหญ่วูบมาจากด้านหลังกระชากร่างบางให้พ้นมือนั้น ฉุดดึงมาอยู่ชิดข้างตัวโดยไม่สนใจสายตาโกรธจัดของคนถูกดึง
"อย่ามาแตะต้องของๆ ฉัน" เสียงเย็นชาเอ่ยชัด
ซาวะดะ สึนะโยชิ เลิกคิ้ว จุดยิ้มมุมปาก เอ่ยทวนคำพูดนั้นช้าๆ "ของคุณ? เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ...เวลาของคุณมีถึงแค่วันนี้เท่านั้น พรุ่งนี้พบกันนะครับ คุณฮิบาริ" คนพูดผงกศีรษะอำลา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งรอยยิ้มหยันและเสียงหัวเราะเย้ยให้เสียดแทงใจดำบอสหนุ่มจนอยากจะซัดหน้าเจ้าบอสรุ่นน้องให้คว่ำอยู่ตรงนั้น
"ปล่อย" คนตัวเล็กเค้นเสียง พยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่ามือใหญ่กลับยิ่งจับแน่น คำเย้ยหยันก้องเต็มสองหู ตอกย้ำชัดเจน วันนี้แล้วสิ..วันสุดท้ายของกำหนดหนึ่งเดือน ดีโน่ขบกรามแน่น กระชากแขนผู้พิทักษ์เมฆาพาออกจากงาน ไม่สนใจสายตารอบข้างที่มองอย่างแปลกใจ เค้นเสียง "กลับเดี๋ยวนี้"
โรมาริโอ้เหลือบมองกระจกหลังหนักใจ บรรยากาศในรถมาคุจนแทบไม่กล้าหายใจ ทั้งสองคนนั่งนิ่งไม่พูดจา สีหน้าแต่ละคนเปี่ยมด้วยโทสะคุกรุ่น คืนนี้ คฤหาสน์จะพังกี่แถบกัน โรมาริโอ้คิดในใจ
ทันทีที่รถจอดเทียบหน้าตึกใหญ่ บอสหนุ่มก็ผลักประตูรถโคม ก้าวลงโดยไม่รอให้ใครมาเปิด พร้อมกระชากข้อมืออีกคนให้ตามลงมา ฉุดลากพาขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว บรรดาลูกน้องยืนเรียงรายต่างก้มหน้านิ่ง ไม่รู้ไม่เห็นใดๆ ทั้งสิ้น
ร่างเล็กเซถลาตามแรงกระชาก ปลิวล้มลงบนเตียงใหญ่ ดีโน่โถมตัวทับ เขาจะไม่อดทนอีกต่อไป จะให้ค่อยเป็นค่อยไปได้อย่างไร ในเมื่อพรุ่งนี้เคียวยะก็จะจากเขาไปแล้ว
มือใหญ่รวบข้อมือเล็กสองข้างกดลงบนเตียงไม่ให้ดิ้นหลุด ริมฝีปากร้อนซุกไซ้ซอกคอ ไล่ขบเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มจนปรากฏรอยแดงช้ำ อีกมือหนึ่งฉีกทึ้งเสื้อผ้าคนด้านล่างอย่างรุนแรง ความปรารถนาที่ซ่อนไว้ผสานกับความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นความบ้าคลั่งร้อนแรง อยากจะหยุดแต่ก็หยุดไม่ได้....ฉันต้องการนายเหลือเกิน เคียวยะ..
อาการนิ่งเงียบ ไม่ขัดขืนของร่างเล็ก กระตุ้นเตือนให้บอสหนุ่มฉุกคิดถึงความผิดปกติ เขายันกายเงยหน้ามองเห็นใบหน้าเล็กแม้จะซีดเผือดแต่เชิดขึ้นไม่ยอมแพ้ เส้นผมสีดำยุ่งเหยิง เจ้าตัวปิดตาแน่น ขบริมฝีปากอย่างแรงจนเลือดซึมไม่ยอมให้มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมา..ดีโน่ใจหายวาบ ชะงักการกระทำทุกอย่าง
"โธ่เ้ว้ย..ให้ตายสิ" บอสหนุ่มผละตัวออกจากร่างเล็กที่นอนแน่นิ่งเป็นหุ่นพร้อมตะโกนลั่นเจ็บใจ กำหมัดแน่นต่อยโครมกับที่นอนระบายความโมโห เขาต้องเป็นบ้าแน่ ถึงจะต้องการมากแค่ไหน แต่ไม่อยากเห็นคนๆ นี้เจ็บช้ำและเกลียดชังตนเองมากไปกว่านี้
เปลือกตาบางลืมขึ้นช้าๆ เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่ทาบทับบนตัวหายไป มือใหญ่ช่วยพยุงให้ลุกนั่ง พลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ปัดเส้นผมยุ่งเหยิงให้เข้ารูป ลูบไล้แก้มบางอย่างทะนุถนอม แววตาเสียใจฉายชัด พึมพำเบาๆ "ขอโทษนะ เคียวยะ" ก่อนจะลุกขึ้นยืน ถอนหายใจยาว สาวเท้าพาตัวก้าวเดินยังประตูห้อง
ฮิบาริมองการกระทำของอีกฝ่ายเงียบๆ
"นายต้องการอะไรกันแน่ ถึงเอาตัวฉันไว้" ฮิบาริตัดสินใจถาม ไม่เข้าเลยสักนิด บอสคาบัคโรเน่ต้องการสิ่งใด ทางวองโกเล่ได้เสนอค่าตอบแทนจำนวนมาก หรือหากต้องการเปลี่ยนเป็นผลประโยชน์ทางธุรกิจก็ได้ แต่ฝ่ายนี้กลับปฏิเสธ เพียรรั้งเขาไว้ให้อยู่ด้วยราวกับเป็นของเล่นส่วนตัว ฮิบาริถอนหายใจยาว เขาเกลียดการเล่นเกมบ้าๆ บอๆ เช่นนี้
"ฉันไม่ต้องการเป็นของเล่นของใคร หากต้องต้องการอะไรบอกมาตรงๆ ดีกว่า"
ดีโน่พรูลมหายใจ จะต้องทำหรืออธิบายอีกสักเท่าใด คนตรงหน้าจึงจะเข้าใจ ตลอดเวลาเขาพยายามมาแล้วทุกวิถีทาง แต่คนตรงหน้าไม่เข้าใจสักนิด
ใจแลกใจ..
แกไม่บอกแล้วเขาจะรู้ได้ไง...
ถ้อยคำของคนสนิทและเพื่อนรักลอยแว่บในหัว...
"ฉันต้องการนาย"
คิ้วเรียวเลิกขึ้น ประโยคนั้นหมายความว่าอะไร แค่ต้องการมีความสัมพันธ์ทางร่างกายกับเขางั้นเหรอ? บอสหนุ่มเห็นสีหน้าคนฟังแล้วลอบถอนหายใจหนักกว่าเดิม จะร้องไห้หรือหัวเราะดี? พูดขนาดนี้ เมฆายังไม่เข้าใจอีก..เป็นไงเป็นกัน (ว่ะ)
"สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือ..หัวใจของฮิบาริ เคียวยะ"
"อ่ะ อะ..อะไรนะ?" เจ้าของชื่อตาเบิกกว้าง หลุดเสียงอุทาน คล้ายได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ ทั้งงุนงง สับสน กว่าจะตั้งสติได้ ร่างสูงใหญ่่ของคนพูดประโยคนั้นก็ก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้า ดวงหน้าคมเข้มจริงจัง ทอดมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด คำพูดพรั่งพรูออกมาอย่างขมขื่น
"ทุกอย่างที่ฉันทำ ก็เพราะฉันรักนาย..นายอาจคิดว่าฉันโกหกหรือหลอกลวง จริงอยู่เราไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นเพราะนายไม่เคยสนใจฉันเลย.." น้ำเสียงอ้างว้าง กระทบใจคนฟังให้ปวดแปลบในอก
"ถึงกระนั้นฉันก็หลงรักนาย ตั้งแต่แรกเห็น วันที่นายเข้าพิธีรับตำแหน่งผู้พิทักษ์เมฆาของวองโกเล่ แต่ไม่ว่าฉันจะเพียรเข้าใกล้นายเท่าไร นายกลับไม่เคยมองหรือเห็นฉันในสายตาสักนิด จนวันที่ได้ช่วยนายไว้..นายอาจไม่เข้าใจ เพราะการกระทำของฉันคงทำให้นายโกรธ และเกลียดฉัน.." น้ำเสียงแหบแห้งราวทดท้อ มือใหญ่สั่นไหวลูบไล้แก้มนวลแผ่วเบา
"ได้โปรด บอกฉันเถิด ..ต้องทำอย่างไร นายถึงจะรักฉันบ้าง" ดวงตาคนพูดมีรอยเศร้า
ฮิบาริยืนนิ่ง หัวใจเต้นระรัวอย่างประหลาด พูดอะไรไม่ออก แม้จะคิดสมองยังมึนงงไปหมด ถ้อยคำที่คนตรงหน้าพร่างพรู ราวกับเข็มนับพันๆ เล่มแทงทะลุเกราะกำบังในหัวใจ จากเคยเข้มแข็งกลับอ่อนระรวยและสั่นไหวรุนแรง ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบกระซิบข้างหู
"ฉันยินดีทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้หัวใจนายมาครอง เพราะฉันรักนายเหลือเกิน..เคียวยะ"
หัวใจคนฟังวาบหวิว น้ำเสียงมั่นคงหนักแน่นที่กลั่นมาจากหัวใจคนพูด ช่างอ่อนหวานหาใดเปรียบ ความอบอุ่นประหลาดแล่นเข้าจับใจอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน สายตาคมกล้าสีอำพันคู่นั้น ตรึงเขาให้หยุดนิ่ง ไม่กล้าขยับเขยื้อนกาย แม้ยามดวงหน้าคมเข้มโน้มต่ำลงมา..อ้อมกอดรั้งกายให้แนบชิดกัน ฮิบาริหลับตาลง เผยอเรียวปากต้อนรับจุมพิตร้อนที่อีกฝ่ายส่งให้ ความหวานดูดดื่มชักชวนให้ลุ่มหลงจนยากถอนตัว สองแขนยกโอบรอบไหล่กว้างอย่างลังเล โดยมีมือแกร่งประคองแผ่นหลังให้แตะผืนเตียงช้าๆ ความร้อนเร่าแผ่ซ่านครอบงำความเย็นชา แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นค่อยๆ หลอมละลายหัวใจสองดวงให้กลายเป็นดวงเดียวกัน...
.............................................
โปรดติดตามตอนต่อไป//ขอบคุณที่อ่านค่ะ
edit @ 13 May 2012 19:58:46 by chaste-child