คำเตือน ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิควาย มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย ควรพิจารณาให้ดีก่อนตัดสินใจอ่าน
             หากไม่ชอบใจ กรุณาปิดทันที่ อย่าอ่านต่อให้ระคายเคืองใจ
.......................
 
Title: ความพยายามของฮิบาริ
Pairing:  D18
.......................
 
 
"..sex.."
 
"..?.."
 
ฮิบาริเหยียดยิ้ม เมื่อเห็นคนตรงหน้าอ้าปากค้าง ปล่อยแส้ในมือร่วงผล็อยลงพื้นดังตุ้บ ตาลุงหนวดนั่นอีกคน ออกอาการไม่แพ้เจ้านาย สำลักกาแฟพรวดใหญ่ทีเดียว
 
"ไม่กล้าหรือไง?" เด็กหนุ่มผมดำหยัน
 
ดีโน่รีบตั้งสติ หลังจากมือไม้อ่อน ลมแทบจับ ตอนได้ยินลูกศิษย์แสนรักเอ่ยคำนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ใจคอเริ่มไม่สู้ดี ใครกล้ามาสั่งสอนเด็กน้อยของเขาให้พูดจาแบบนี้ หรือจะมีหน้าไหนแอบลอบตีท้ายครัวตอนเขาไม่อยู่กันล่ะเนี่ย?? คอยดูนะ พ่อจะฆ่าล้างแฟมิลี่ให้เกลี้ยงเลย ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพักใหญ่ อดรนทนไม่ไหว ยิ่งไอ้ท่าทางมั่นใจแบบนั้นของเคียวยะ ทำเอาชักเสียวสันหลังวาบ ไม่ได้การล่ะ ต้องไถ่ถามให้รู้เรื่อง
 
"นาย ไปเอาความคิดนี้มาจากไหน?" ถามเสียงสั่น
 
เห็นท่าทีร้อนรนบวกสีหน้าเคร่งเครียดของคนถาม ฮิบาริถึงกับยิ้มย่องในใจ
 
 
.....ถ้าจะจริงอย่างเจ้าหนูบอก....
 
 
 
ย้อนไปเมื่อเย็นวาน
 
 
ขณะฮิบาริกำลังนั่งทำแผลให้ตัวเองด้วยความโมโห เพราะไม่ว่าจะสู้กันกี่ครั้ง ก็ไม่สามารถเอาชนะเจ้าคนต่างชาติที่เสนอหน้ามาเป็นอาจารย์เขาได้สักที ตอนนี้การฝึกเพื่อต่อสู้ทั้งหลายแหล่จบลงแล้ว แต่หมอนั่นยังตามมากวนใจไม่เลิก ถึงจะสนุกที่มีคนมาให้ขย้ำก็ตาม..ลึกๆ แล้วเด็กหนุ่มรู้ดี เจ้าม้าพยศนั่น ยังไม่ได้เอาจริงในการต่อสู้กับเขาเลยสักนิด ดูถูกกันชัดๆ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ จะทำยังไงดี ถึงจะชนะได้...
 
 
"ฉันบอกวิธีให้เอาไหม?"
 
รีบอร์นกระโดดมายืนยิ้มตรงหน้าฮิบาริ ราวกับล่วงรู้ความในใจผู้พิทักษ์เมฆา ซึ่งมองอย่างสนใจ แต่ไม่ยอมตอบอะไร
 
"ฉันเป็นอาจารย์เจ้าดีโน่มาก่อน รู้ดีว่าหมอนั่นมีจุดอ่อนตรงไหน และควรใช้วิธีใดจัดการ แต่ เอ่..วิธีนี้ค่อนข้างจะเสี่ยงเอาการ นายอาจจะไม่ไหวน่ะสิ? ฮิบาริ" เจ้าหนูนักฆ่าขมวดคิ้วมองคนตรงหน้า พลางสั่นหัว
 
"วิธีอะไร" เพราะประโยคท้ายแท้ๆ แม้ไม่อยากรับความช่วยเหลือจากใคร แต่รู้ไว้ก็ไม่เสียหาย ที่สำคัญ ไม่มีอะไรที่เมฆาสู้ไม่ไหว
 
 
"เซ็กส์" น้ำเสียงจริงจังตอบชัดเจน
 
"..."
 
ฮิบาริกระพริบตาปริบๆ อึ้งไปพักใหญ่ 'เซ็กส์' คำนี้เหมือนจะเคยได้ยิน แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร แล้วมันเป็นวิธีการต่อสู้แบบไหน ใช้อะไรเป็นอาวุธ ยิ่งคิดยิ่งสงสัย ครั้นจะเอ่ยปากถาม ก็เกรงเจ้าหนูจะดูถูกเอา เป็นถึงหัวหน้ากรรมการคุมกฎ เรื่องแค่นี้กลับไม่รู้..
 
รีบอร์นกลั้นยิ้ม สีหน้าอึ้งของคนตรงหน้าบอกชัดว่า เจ้าตัวไม่รู้จริงๆ แต่ให้ตายก็ไม่ยอมเอ่ยปากถามแน่
 
เฮ้อ..ไอ้เขาก็ใจอ่อน เห็นลูกศิษย์กลุ้มใจด้วยพิษรัก เลยอดยื่นมือช่วยไม่ได้ (จริงๆ คือรำคาญ) เจ้าดีโน่เอาแต่คร่ำครวญ บินมาหาลูกศิษย์แสนรักหัวดื้อทีไร จะชวนสวีทหวานแหววอะไรก็ไม่ได้ อีกฝ่ายตั้งท่าจะสู้อย่างเดียว บอกให้รวบหัวรวบหาง ก็ไม่ยอมทำ อ้างว่าฝ่ายนั้นยังเด็กอยู่..เฮ้อออ..เหนื่อยใจจริง
 
 
"วิธีนี้เป็นวิธีการที่ต้องใช้แรงกายและพลังใจอย่างสูง เริ่มต้นห้ามใช้อาวุธใดๆ ทั้งสิ้น ต้องสู้กันด้วยมือเปล่าและร่างกายเท่านั้น เวลาผ่านไปสักพักทั้งสองฝ่ายจะหมดแรงพอๆ กัน จากนั้น ใครลุกได้ก่อนก็อาจมีสิทธิ์ชนะ เพราะสามารถหยิบอาวุธมาจัดการอีกฝ่าย.." รีบอร์นอธิบาย และทิ้งท้ายก่อนจากไปว่า..
 
"ถ้าเป็นวิธีนี้ล่ะก็..เจ้าดีโน่ต้องเอาจริงกับนายแน่"
 
 
..หมดแรงทั้งคู่? ใครลุกก่อนชนะ?? หากเป็นจริงอย่างเจ้าหนูพูดล่ะก็..เขาอาจมีสิทธิ์ชนะก็ได้
 
ดูอย่างตอนเดทฮีทเตอร์สิ ร่ำลือว่าร้ายแรงนัก ไม่มีใครทนได้ เขายังเอาชนะมาแล้วเลย นับประสาอะไรกับเจ้าเซ็กส์นี่? จะแค่ไหนกันเชียว..
 
 
ดังนั้น พอเจอกันตอนเย็น ทันทีที่ดีโน่ถาม ต้องการสู้แบบไหน ฮิบาริจึงตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
 
......................
 
 
กลับมา ณ ปัจจุบัน
 
หลังจากเด็กหนุ่มยอมเฉลยให้ฟังว่า ได้ความคิดนี้มาจากรีบอร์น หัวหน้ามาเฟียจากอิตาลีถึงกับถอนหายใจเฮือกโต แม้จะไม่รู้รายละเอียด แต่ก็โล่งใจราวยกภูเขาออกจากอก
 
"ตะ แต่ เคียวยะ..หนะ นายแน่ใจเหรอ?" ดีโน่ถามตะกุกตะกัก ปากคอสั่น
 
"ฮึ ถ้านายกลัวนัก จะให้ตาลุงหนวดนั่นอยู่ด้วยก็ได้"
 
"เฮ้ยย..ไม่ต้อง" บอสหนุ่มปฏิเสธทันควัน โรมาริโอ้ตาเหลือก รีบโบกมือสั่นหัว ไม่ขออยู่ดูด้วยเด็ดขาด
 
 
"งั้นเอาเลยไหม?" คนคิดว่าตัวเองเป็นต่อชักย่ามใจ
 
"ห๊ะ บนดาดฟ้านี่นะ..เ่อ่อ ไม่ค่อยเหมาะล่ะมั้ง ฉันว่าเราเปลี่่ยนสถานที่ดีกว่า" ดีโน่เหลียวมองรอบข้าง เกาหัวแกรก เคียวยะรู้หรือเปล่าเนี่ย ไอ้เรื่องที่จะทำมันคืออะไร? รีบอร์นน๊า ดีโน่นึกอยากต่อว่าอาจารย์ แต่อีกใจก็อยากจะขอบคุณสักล้านครั้ง
 
ฮิบาริขมวดคิ้ว ดาดฟ้ากว้างดีออก อากาศก็กำลังสบาย จะย้ายไปไหน แต่เอาเหอะ จะที่ไหนก็ไม่กลัว
 
"ก็ได้ นายเลือกมาเลย จะในป่า ในน้ำ หรือบนอากาศ ฉันไม่เกี่ยง" คนมั่นใจเชิดหน้า
 
ดีโน่กลืนน้ำลายเอื๊อก เลือดแทบพุ่งยามจินตนาการภาพเขากับเคียวยะตามสถานที่ต่างๆ ร้องตะโกนก้องในใจ ถ้ากับเคียวยะล่ะก็..จะที่ไหนฉันก็ไม่เกี่ยงเหมือนกันจ้า แต่ครั้งแรกขอแบบชิวชิวเถอะ หัวใจบอสหนุ่มเต้นตึกตัก ยามเห็นท่าทางเอาจริงเอาจัง ช่างน่าฟัด เอ๊ย น่ารักจริงๆ
 
 
"ห้องฉัน" คนพูดรีบหันหลังหนี ลุกลี้ลุกลนลงจากดาดฟ้า ร่างกายชักวูบๆ วาบๆ ไอ้ส่วนที่นอนหลับอยู่ดันตื่นซะแล้ว ขืนเคียวยะรู้เข้า ไม่เพียงแต่อด ยังได้นอนตายบนดาดฟ้าชัวร์
 
 
 
ณ โรงแรมที่พักของบอสคาบัคโรเน่
 
 
ตลอดทางเดินจากลิฟต์มาถึงหน้าห้อง แปลกแฮะ ปกติต้องมีบรรดาลูกน้องยืนเีรียงรายหน้าสลอน คราวนี้กลับหายไปหมด เหลือเพียงตาลุงหนวด นั่งกุมขมับ ทำท่าปานประหนึ่งกำลังสวดมนต์งั้นแหละ เด็กหนุ่มผมดำนึกฉงน
 
"อ่า ฉันให้ลูกน้องไปเฝ้าด้านล่างน่ะ จะได้คอยกันไม่ให้ใครมารบกวนเวลาแห่งความสุข เอ๊ย..การต่อสู้ของเรา" บอสหนุ่มยิ้มแห้งๆ ตื่นเต้นจนพูดผิดไปหมด
 
 
ภายในห้องขนาดใหญ่ มีชุดโซฟารับแขก มุมรับประทานอาหาร พร้อมห้องนั่งเล่นสำหรับพักผ่อน มองเห็นวิวทิวทัศน์ด้านนอกชัดเจน ส่วนห้องนอนอยู่ด้านใน ดีโน่ส่งยิ้มให้ลูกศิษย์ "นายหิวหรือเปล่า จะดื่มหรือสั่งอะไรมากินก่อนไหม?
 
"ไม่.." เสียงห้วนตอบ
 
ดีโน่หัวเราะเบาๆ เอื้อมมือหยิบเอกสารสำคัญที่สั่งให้ลูกน้องรีบไปเอามาจากสถานทูต ส่งให้คนตัวเล็ก
 
"อะไรน่ะ?" ฮิบาริมองแผ่นกระดาษในมืออย่างงงๆ จะสู้กันต้องเซ็นสัญญาด้วยหรือไง แล้วนี่มันภาษาอะไร อ่านไม่เห็นรู้เรื่อง
 
ดีโน่ยิ้มหวาน
 
"อ๋อ..ภาษาอิตาลี ก็นายเพิ่งอายุ 15 เกิดบาดเจ็บขึ้นมา ฉันก็ติดคุกข้อหาพรากผู้เยาว์ เอ๊ยยยย..ไม่ใช่ ทำร้ายร่างกายเด็ก เลยต้องจดทะเบียน เอ๊ย เซ็นสัญญาไว้ก่อน แหะ แหะ.." คนพูดหัวเราะเสียงอ่อย รีบจรดปากกาเซ็นชื่อตัวเองให้ดูเป็นตัวอย่าง และชี้ตำแหน่งให้อีกฝ่ายเซ็น พร้อมอธิบาย ลายเซ็นข้างๆ ชื่อฮิบาริ เป็นลายเซ็นของรีบอร์น มาลงชื่อเป็นผู้ปกครองให้แทน เพราะฮิบาริเพิ่งอายุ 15 ต้องมีผู้ปกครองยินยอม
 
เรื่องมากจริง แต่เอาเหอะ แค่ชนะเจ้าม้าบ้าได้ก็พอแล้ว เด็กหนุ่มเซ็นชื่อตามอย่างรวดเร็ว ดีโน่ยิ้มกริ่ม อา..สำเร็จไปครึ่ง ได้ทะเบียนสมรสมาไว้ในมือแล้ว ส่วนเรื่องพิธีแต่ง ทีหลังก็ได้ เคียวยะคงไม่ว่าอะไรหรอก
 
หัวหน้ามาเฟียเดินนำลูกศิษย์คนเก่งมายังห้องนอนใหญ่ ถอดแจ็กเก็ตออก เอาอาวุธและเครื่องมือสื่อสารทุกอย่างที่พกติดตัวรวมถึง แส้คู่ใจ กองทิ้งไว้กับพื้น หย่อนตัวนั่งขอบเตียง ส่งยิ้มหวานเจี๊ยบให้่ร่างเล็กที่ยืนมองเขาไม่วางตา
 
"มาสิ เคียวยะ" อาจารย์หนุ่มผมทอง พยักหน้าเรียกลูกศิษย์คนแรกและ(คงจะมี)คนเดียว ให้เข้ามาใกล้
 
ฮิบาริเหลือบมองแส้บนพื้นเพื่อความมั่นใจ ขยับขาเดินตามเสียงเรียก จ้องตาไม่กระพริบ ถึงจะจริงตามเจ้าหนูบอก สู้ด้วยมือเปล่า? แต่คงไม่ง่ายนัก เพราะท่าทางเจ้าม้าพยศอารมณ์ดีเกินไป แถมมองเขาด้วยแววตาแปลกๆ ไม่น่าไว้ใจ จะแอบตุกติกหรือเปล่าไม่รู้..แต่เอาเถอะ ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเซ็กส์เป็นอย่างไร ให้หมอนั่นเริ่มก่อนแล้วกัน พอจับทางได้เมื่อไรล่ะก็..เป็นตาของเขาบ้าง
 
.......
 
 
ฮิบาริกล้าสาบาน เขาไม่เคยรู้หรือคาดคิดมาก่อนว่า ดีโน่จะเคลื่อนไหวได้ว่องไวปานนี้ในการต่อสู้แบบประชิดตัว สองมือของหมอนี่ ทั้งแข็งแกร่งและรวดเร็วยิ่งกว่ายามตวัดแส้รัดตัวเขาไม่รู้กี่เท่า แค่เพียงวางทอนฟาลงบนโต๊ะไม่ถึงเสี้ยววินาที มือคู่นั้นก็เอื้อมมากระชากตัว กว่าจะรู้อะไรเป็นอะไร ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นอาจารย์ก็คร่อมเหนือตัวเขาเสียแล้ว
 
"ดะ เดี๋ยว นายจะทำอะไรน่ะ.." ฮิบาริพยายามยันกายขึ้น สองมือยื้อยุด เจ้าหนวดปลาหมึก ที่มาเกาะแกะยุ่มย่ามทั่วร่างเขา เด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำ เมื่อริมฝีปากร้อนระอุของดีโน่ นาบลงมาที่ซอกคอซุกไซ้ไปทั่ว ร่างทั้งร่างร้อนผ่าว ชาวูบวาบคล้ายจะเป็นไข้ หมดเรี่ยวแรงเอาดื้อๆ เขาต้องอดทนสินะ..
 
เพียงไม่กี่นาทีจากนั้น ฮิบาริชักไม่แน่ใจว่าเขายังมีเสื้อผ้าติดตัวอยู่บ้างหรือเปล่า.. เพราะสัมผัสร้อนจากมือดีโน่ที่ลูบไล้ไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย ช่างชัดเจนนักในความรู้สึก ผู้พิทักษ์เมฆากลั้นใจ รวบรวมสติที่พอจะมีเหลือ กำหมัดซัดเปรี้ยงใส่ใบหน้าที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบ อย่างน้อยหมอน