[KHR Fic] Our Love_01 (D18)

posted on 11 May 2014 20:03 by chaste-child
ฟิค y (ชายxชาย)  ไม่ชอบใจ ผ่านได้เลยค่ะ
.....................................
 
Title: Our Love ตอนที่ 1
 
Pairing: D182
 
summary: "...เพราะความรักย่อมผูกพันทุกสิ่งให้ถึงซึ่งความสมบูรณ์.." (คส.3.14)
 
...................................
 
 
 
"มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ บอส?"
 
โรมาริโอ้เอ่ยปากถาม เนื่องจากสังเกตเห็นสีหน้าบอสไม่สู้ดีเท่าไร
 
เมื่อชั่วโมงก่อน คุณซาวาดะ สึนะโยชิ บอสของวองโกเล่ เดินทางมาพบและทั้งคู่พูดคุยกันตามลำพังอยู่พักหนึ่ง ก่อนอีกฝ่ายจะขอตัวลากลับ
 
การมาของฝ่ายนั้นสร้างความแตกตื่นในหมู่คาบัคโรเน่เป็นอย่างมาก จะไม่เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร ในเมื่อตลอดระยะเวลาเกือบสามปีที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของสองแฟมิลี่อยู่ในขั้นร้าวลึก หากไม่มีคำว่าพันธมิตรเชื่อมอยู่ ก็คงนับเป็นศัตรูกันแล้ว
 
บอสหนุ่มถอนหายใจเบา "ก็นิดหน่อย มีงานของพันธมิตรน่ะ นายกับฉันคงต้องไปญี่ปุ่นกัน"
 
คนสนิทได้ยินดังนั้นถึงกับตาเหลือก ไปญี่ปุ่นตอนกำลังหน้าสิ่วหน้าขวานนี่นะ!? บอสต้องเป็นบ้าไปแล้ว...สงครามมาเฟียในอิตาลีกำลังคุกรุ่นใกล้ระเบิดเต็มที ทุกแฟมิลี่ต่างอยู่ในสภาพเตรียมพร้อมรบ แล้วจู่ๆ บอสจะทิ้งฐานทัพเพื่อไปญี่ปุ่น...?
 
"ตะ แต่ สถานกาณ์ตอนนี้--" คนสนิทชะงัก เมื่อผู้เป็นเจ้านายยกมือให้หยุดพูด
 
"ฉันรู้ตอนนี้เราไม่ควรไปไหนทั้งสิ้น แต่...เขากำลังจะมา"
 
"ใครครับ?"
 
"เคียวยะ คนเมื่อสิบปีก่อน"
 
"เอ๋?"
 
...............................................................
 
 
.........................................................
 
 
"นายจะไม่ค้างที่นี่เหรอ?"
 
คำถามสั้นๆ จาก ฮิบาริ เคียวยะ ในวัยสิบห้า ส่งผลให้คนฟังถึงกับชะงัก รวมถึงลูกน้องคนสนิทของทั้งสองฝ่ายต่างลอบสบตา แวววิตกฉายวูบ ก่อนจะรีบขอตัวไปทำธุระอื่น
 
"เอ่อ..นายพักผ่อนเถอะ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว"
 
ก็จริงอย่างดีโน่วัย 32 พูด พวกเขาทั้งหมดเพิ่งเสร็จสิ้นการต่อสู้กับเบียคุรัน และพรุ่งนี้ทุกคนจะเดินทางกลับสู่โลกปัจจุบันของตนเองด้วยเครื่องย้อนเวลา
 
 
"ในโลกอนาคตตอนนี้....เรา--ฉันหมายถึงนายกับฉัน ไม่ได้อยู่ด้วยกัน?"
 
ฮิบาริโพล่งถาม นัยน์ตาสีดำจ้องแผ่นหลังคนตรงหน้าไม่กระพริบตา นับตั้งแต่เจอกัน คนตรงหน้าพยายามรักษาระยะห่างจากเขาอย่างเห็นได้ชัด แม้อีกฝ่ายพยายามกลบเกลื่อนด้วยเหตุผลร้อยแปด แต่เขาก็สัมผัสถึงความห่างเหินที่อีกฝ่ายซ่อนไว้
 
ดีโน่เม้มปากแน่น พยักหน้าเงียบๆ สีหน้าคนฟังเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง
 
ภายในห้องเงียบกริบราวกับไม่มีคนอยู่
 
 
"เพราะอะไร?"
 
บอสหนุ่มจากคาบัคโรเน่ ถอนหายใจอึดอัด ก่อนจะเลือกคำตอบอย่างระมัดระวัง
 
"มันเป็นเรื่องระหว่างผู้ใหญ่น่ะ นายคงไม่เข้าใจ แต่เมื่อถึงเวลานั้นนายจะเข้าใจเอง"
 
คนฟังคิ้วขมวดไม่พอใจในคำตอบ เกลียดนักไอ้การแยกเด็กกับผู้ใหญ่เนี่ย..
 
"งั้นกลับไปคราวนี้ ฉันจะเลิกกับนายซ่ะ"
 
"ห๋า? อย่าเพิ่งสิ มันยังไม่ถึงเวลา" ดีโน่ร้องห้ามเสียงหลง
 
"ถึงยังไงเราก็ต้องเลิกกันอยู่ดี จะช้าหรือเร็วไม่เห็นแปลก!"
 
น้ำเสียงกระเง้ากระงอดและสีหน้าพาลแบบเด็กของฮิบาริในวัย 15 ทำให้ดีโน่อยากจะยิ้ม แต่ก็ยิ้มไม่ออก หากพวกเขายังมีสถานะเป็นคนรักกันเหมือนเดิม เขาคงไม่รอช้ารีบเข้าไปง้อออดอ้อนให้อีกฝ่ายหายโกรธ แต่เวลานี้มันไม่ใช่แล้ว...
 
"ตัวฉันในอดีตไม่เกี่ยว อย่าทำร้ายเขาเลย ได้โปรดเถอะ...ช่วงเวลาที่อยู่กับนายเป็นช่วงเดียวในชีวิต ที่ฉันมีความสุขที่สุด อย่าลบมันจากความทรงจำของฉันเลยนะ"
 
ฮิบาริตวัดสายตามองสีหน้าเศร้าสร้อยของคนพูดด้วยความหมั่นไส้ ยิ่งนึกโมโหมากขึ้น
 
"นายมันเห็นแก่ตัวที่สุด นายห่วงตัวเองในอดีต แต่ไม่เคยห่วงความรู้สึกฉันตอนนี้เลย นายจะให้ฉันทำยังไง ทำตัวเป็นของเล่นให้นาย จนกว่านายจะเบื่อแล้วทิ้งไปงั้นสิ!?"
 
"เคียวยะ ไม่ใช่อย่างนั้น.." ดีโน่อ่อนใจ ทั้งไม่ต้องการอธิบายอะไรมากกว่านี้
 
ร่างเล็กก้มหน้าซ่อนความรู้สึกปวดร้าว "เพราะมีคนอื่นงั้นเหรอ?"
 
"ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ" ดีโน่ตัดบท เขาเองก็เริ่มหงุดหงิด การต้องมารื้อฟื้นเรื่องในอดีตที่แสนขมขื่น มันไม่สนุกสักนิด
 
"ฉันเกลียดนาย!" เด็กหนุ่มโพล่งออกมาอย่างเหลืออด
 
นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์ บอสหนุ่มกระชากแขนเด็กหนุ่มสุดแรง "นายก็เป็นยังงี้ทุกที เอาแต่ใจตัวเอง ไม่เคยยอมรับฟังเหตุผล ทั้งที่ฉันรักนายมากกว่าใคร!"
 
"โกหก! ถ้านายรักฉันจริง นายจะยอมเลิกกับฉันง่ายๆ รึไง? ปล่อยนะ!!" คนพูดสะบัดแขนอย่างแรง
 
เสียงโต้เถียงดังลอดออกมานอกห้อง จนสองคนสนิทได้แต่มองหน้ากันอย่างจนปัญญา ก่อนเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น ก็ทะเลาะกันเป็นประจำ จนสุดท้ายก็ต้องเลิกรากัน
 
 
"นายนั่นแหละ ทำผิดไม่ยอมรับผิด ทั้งที่ฉันรักนาย พร้อมจะให้อภัยทุกอย่าง"
 
"นายหมายความว่ายังไง? ฉันเป็นคนผิด?"
 
ดีโน่โกรธมากขึ้นทุกที เคียวยะไร้เหตุผล เอาแต่ใจตัวเอง และที่สำคัญ..
 
"นายอยากรู้นักใช่ไหม? ว่าทำไมเราถึงเลิกกัน ได้...ฟังให้ดีล่ะ เพราะนายนั่นแหละนอกใจฉัน!"
 
"ไม่จริง! ฉันไม่มีวันทำยังงั้น" เด็กหนุ่มแผดเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ
 
"ตัวนายตอนนี้อาจจะไม่ทำ แต่ตัวนายในอนาคตทำ! และทำไปแล้วด้วย!!" น้ำเสียงแค้นเคืองกึกก้องกว่า
 
เด็กหนุ่มวัยสิบห้าหน้าซีด ปากคอสั่น "เป็นไปไม่ได้ นายต้องเข้าใจผิดแน่"
 
ดีโน่แค่นหัวเราะด้วยความสมเพชตัวเอง "หึ เข้าใจผิดงั้นเหรอ? ฉันก็ภาวนาอยากให้เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน อยากจะหูหนวก ตาบอดเสียด้วยซ้ำ นายรู้ไหม? ตั้งแต่วันนั้นผ่านมาจนเกือบสามปีแล้ว ฉันยังจดจำทุกสิ่งได้ราวกับเพิ่งเคยเกิดขึ้น ภาพนาย เสียงของนายกับหมอนั่น มันยังเฝ้าหลอกหลอนให้ฉันเจ็บปวดเจียนตายจนถึงทุกวันนี้.."
 
น้ำเสียงขมขื่นของคนพูดบาดใจคนฟังจนพูดไม่ออก ยิ่งเห็นสีหน้าและแววตาปวดร้าวลึกของคนตรงหน้า ฮิบาริถึงกับอยากสาปส่งตัวเอง
 
ไม่เข้าใจจริงๆ ตัวเขาทำจริงเหรอ? ตอนนั้นคิดยังไงถึงทำเรื่องน่าอับอายเกินอภัยได้ขนาดนี้
 
 
"ทั้งที่ฉันยินดีให้อภัยทุกอย่าง แต่...ทำไม นายถึงยังโกหกฉัน...ทำไม ไม่ยอมพูดความจริงออกมา.....ทำไมต้องมีคนอื่น............ทำไมต้องทำให้ฉันกลายเป็นไอ้คนเลวที่ทำร้ายนาย..."
 
ดีโน่พึมพำเบาๆ พลางซบหน้ากับฝ่ามือทั้งสองข้างด้วยความอดสูใจ เขากัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซึม เมื่อภาพเหตุการณ์วันนั้นย้อนกลับมาในความทรงจำ...
 
วันที่เขาลงมือทำร้ายเคียวยะ....
 
 
บอสหนุ่มยังจดจำฝันร้ายนั้นได้อย่างดี เพราะเพียงแว่บแรกที่เห็น ร่างกายเขาก็แข็งทื่อราวกับก้อนหิน ประสาทสัมผัสทุกส่วนชาหนึบ ความรู้สึกสารพัดประดังประเดเข้ามาจนทำอะไรไม่ถูก ไม่เคยนึกหรือเตรียมใจมาก่อน ว่าจะมีวันนี้ วันที่ตัวเองถูกคนรักและศิษย์ผู้น้องสวมเขา
 
กระนั้นด้วยความรักที่มีต่อเคียวยะอย่างไม่เปลี่ยนแปลง เขาพยายามสงบใจ รอเวลาเพื่อหาทางพูดคุยปรับความเข้าใจกับเคียวยะ โดยพร้อมจะให้อภัยและหากเขาเคยทำให้เคียวยะไม่พอใจตรงไหน ก็ยินดีจะปรับปรุงทุกอย่าง ขอเพียงให้เลิกกับสึนะ เพราะทางนั้นเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว อย่าทำให้คนอื่นต้องเสียใจเพิ่มมากกว่านี้เลย
 
ไม่เพียงแต่เคียวยะจะปฏิเสธเรื่องความสัมพันธ์กับสึนะ ยังโกรธจัดหาว่าดูถูก และไล่เขาออกจากบ้านไม่ยอมพูดคุยด้วยอีก ทำให้เขาในตอนนั้นถึงกับโมโหจนลืมตัว
 
 
'....ฉันเห็นกับตาว่านายกำลังกอดก่ายกับหมอนั่น แถมนายยังพร่ำเพ้อบอกรักหมอนั่นไม่ขาด ชัดเจนขนาดนี้ยังกล้าปฏิเสธ จะโกหกกันไปถึงไหน....'
 
 
ยิ่งเห็นร่องรอยบนตัวเคียวยะ ความโกรธที่อุตส่าห์อดกลั้นไว้ก็ปะทุออกมาจนสติสัมปชัญญะขาดผึง ลงมือกระทำการป่าเถือนราวกับตัวเองเป็นสัตว์ป่าในคราบมนุษย์ โดยไม่นำพาต่อเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของเคียวยะ แม้แต่น้อย
 
...เขาข่มขืนเคียวยะ...
 
 
รู้ตัวอีกที ร่างของเคียวยะก็ยับเยินอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาสีำดำคู่นั้นเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา กระนั้นก็ยังมองเขาด้วยแววตาปวดร้าว ผิดหวังระคนหวาดกลัว
 
ไม่ว่าเขาจะร้องไห้สะอึกสะอื้น หรือพร่ำขอโทษเพียงไร เคียวยะก็ไม่โต้ตอบสักคำ มือกำเศษผ้าชิ้นน้อยที่ยังพอเหลือบนร่างกาย เกร็งข้อมือแน่นจนขาวซีด
 
 
"พอใจแล้วก็กลับไปซ่ะ! ไม่ต้องมาที่นี่อีก..นับจากวันนี้ เราไม่ติดค้างอะไรกันอีกต่อไป..ดีโ่น่ คาบัคโรเน่!"
 
 
นั่นเป็นคำพูดและการพบกันครั้งสุดท้ายระหว่างเขากับเคียวยะ...
 
 
จากนั้นความสัมพันธ์ของวองโกเล่กับคาบัคโร่เน่ก็แทบขาดกันทันที เขาพอจะเข้าใจความโกรธของบอสรุ่นน้องที่เห็นผู้พิทักษ์ของตนถูกทำร้ายอย่างแสนสาหัสโดยคนใกล้ชิดและไว้ใจที่สุด
 
วันนั้นถ้าโรมาริโอ้และลูกน้องทุกคนไม่ก้มหัวคุกเข่าขอรับโทษแทนเขา และเคียวยะไม่ห้ามสึนะ ป่านนี้เขากับศิษย์น้องคงห้ำหั่นกันจนตายไปข้างหนึ่งแล้วกระมััง..
 
แต่เรื่องก็ยังไม่จบ วองโกเล่ยืนยันจะตัดคาบัคโรเน่ออกจากการเป็นพันธมิตร ทว่าหลายฝ่ายได้คัดค้าน โดยให้คำนึงถึงเรื่องสำคัญสูงสุด ณ เวลานั้น คือการรวมพลังเพื่อจัดการกับมิลฟิโอเล่ ดังนั้นหากนอกเหนือจากงานพันธมิตร วองโกเล่กับคาบัคโรเน่ไม่เคยติดต่อกันเลย
 
เขาเพียรพยายามหาโอกาสเพื่อขอโทษและคืนดีกับเคียวยะหลายครั้ง แต่เหมือนโอกาสจะถูกปิดลงทุกทาง หลังเหตุการณ์นั้น เคียวยะย้ายเข้าไปอยู่ฐานทัพลับแห่งใหม่ของวองโกเล่ และออกเดินทางทั่วโลกเพื่อติดตามเรื่องกล่อง โดยไม่มีที่อยู่ชัดเจน
 
เขาตัดสินใจตัดใจจากเคียวยะ และดำเนินชีวิตต่อตามเส้นทางที่ควรจะเป็น ความแข็งแกร่งของมิลฟิโอเล่ทำให้ทุกฝ่ายต่างครั่นคร้าม ทุกแฟมิลี่หันมาสร้างขุมกำลังของตัวเองเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสงครามในอีกไม่ช้า
 
คาบัคโรเน่ก็เช่นกัน....
 
 
จู่ๆ ศิษย์ผู้น้องมาพบ เพื่อขอร้องให้เขาช่วยเป็นครูฝึกให้เคียวยะในวัยสิบห้า ซึ่งกำลังจะเดินทางมาในอนาคต ตามแผนการโ่ค่นล้มเบียคุรัน จึงจำเป็นต้องขอความร่วมมือจากพันธมิตรทุกคน แม้ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด แต่ดีโน่ก็ตกลง
 
เพราะนอกจากหน้าที่ของพันธมิตรแล้ว ส่วนลึกในหัวใจนั้น ยังคงโหยหาเคียวยะไม่เปลี่ยนแปลง จะผ่านไปนานแค่ไหน แต่เขาก็ยังรักและห่วงใยเสมอ ยิ่งหากเด็กหนุ่มในอดีตมาถึงอนาคตโดยไม่รู้วิธีการต่อสู้ อาจเสียท่าหรือเพลี่ยงพล้ำได้ และที่สำคัญอาจเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต
 
ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาก็ยังอยากปกป้องเคียวยะเหมือนเดิม
 
...............................................
.......................................................
 
 
 
 
ภายในฐานทัพลับของวองโกเล่..
 
 
"คุณฮิบาริ ไม่สบายรึเปล่าครับ?" บอสวองโกเล่เรียกชื่อผู้พิทักษ์เมฆาด้วยความกังวล
 
ยืนคุยกันอยู่ดีๆ จู่ๆ อีกฝ่ายเหม่อมองเครื่องย้อนเวลาแล้วก็น้ำตาไหลออกมา
 
เจ้าของชื่อสั่นหน้า รีบเช็ดน้ำตา "ไม่มีอะไร"
 
ซาวะดะ สึนะโยชิ ลอบถอนหายใจ เหลือบมอง อิริเอะ โชอิจิ ซึ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน พวกเขาสามคนต่างอยู่ในสภาวะตึงเครียดไม่แพ้กัน โดนรุมเร้าทั้งปัญหาส่วนตัวและปัญหาที่ต้องรับผิดชอบในอนาคต แต่เมื่อแผนการดำิเนินมาถึงขั้นนี้แล้วจะถอยไม่ได้ หรือต่อให้ยอมถอย คุณฮิบาริเองก็คงไม่ยอม
 
เพราะสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ คือแผนการลับเพื่อโค่นล้มเบียคุรันให้จงได้ และแผนการนี้ก็มีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้นที่รับรู้ จะให้ผิดพลาดหรือเล็ดลอดสู่คนอื่นไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ไว้ใจแค่ไหนก็ตาม
 
บอสวองโกเล่เหลือบมองผู้พิทักษ์เมฆาอย่างเห็นใจ แม้เวลาจะผ่านมาเป็นปี แต่คุณฮิบาริก็ยังเจ็บปวดกับการเลิกรากับคุณดีโน่ ความเข้มแข็งเย็นชาที่แสดงออกมาล้วนเพื่อปกปิดความรวดร้าวภายในไม่ให้ใครเห็น
 
เขาเองก็อยากจะช่วย แต่ไม่รู้สาเหตุแท้จริง เพราะอะไรบอสรุ่นพี่ถึงเข้าใจผิดใหญ่โตขนาดนั้น ถึงขั้นลงมือทำร้ายคุณฮิบาริอย่างเลือดเย็น กระทั่งเขาเองเมื่อเห็นสภาพคุณฮิบาริตอนนั้น ยังยั้งความโกรธไม่อยู่เลย
 
สุดท้ายเรื่องก็บานปลายจนทั้งคู่เลิกกัน
 
ตัวเขาเองก็ใช่ไม่เจอปัญหา เพื่อแผนการนี้ ถึงกับต้องเลื่อนการแต่งงานกับเคียวโกะออกไปอย่างไม่มีกำหนด สร้างความไม่พอใจในหมู่ที่ปรึกษาซึ่งอยากให้มีผู้สืบทอดโดยเร็ว ไหนจะข่าวลือไร้สาระมากมาย ทำให้หลายคนเข้าใจผิิด แต่ตัวเขาก็ไ่ม่สามารถอธิบายได้มากนัก
 
 
ขอโทษนะครับ คุณฮิบาริ คุณดีโน่ เคียวโกะจัง และทุกคน
 
ที่ทำให้เดือดร้อน แต่มันจำเป็นจริงๆ
 
เพื่ออนาคตที่สดใสของพวกเราทุกคน

.......................................
 
 
โปรดติดตามตอนต่อไป
 
ขอบคุณทีอ่่านค่ะ
 
ปล. เวลาอาจจะย้อนไปย้อนมาบ้าง ต้องขอโทษด้วยนะคะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

อ้าว อะไรยังไงเนี้ยยยยยยยย
ตกลงยังไงค่ะ

#7 By ืnampeung (183.89.69.171|183.89.69.171) on 2014-07-15 20:45

เย้ๆๆ มีมาให้อ่านอีกแล้ว เรื่องนี้น่าสนมากกกกก
ยังไงคุณเคียวก็ไม่ผิด ถึงผิดก็ไม่ผิด 555
มาต่อเร็วๆๆนะ รอคอยๆๆ สู้ๆๆ

#6 By (49.230.183.80|49.230.183.80) on 2014-05-28 17:10

เหมิดคำสิเว้า...เผลอด่าสึน่ะในใจไปหลายดอกsad smile sad smile
(ยิ่งไม่ชอบสึนะอยู่)
.
.
นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นค่ะเนี่ยท่านฮิทำไมถึงเป็นเยี่ยงเน้ๆๆๆๆๆ
ทำไม่อธิบายให้พี่ม้าเข้าใจล่ะค่าาาแหงล่ะเป็นใครไม่เข้าใจผิดก็ให้มันรู้ไปสิอยู่ๆเห็นคนรักของตัวเองไปยืนกอดจูบกับคนอื่นแถมยังพร่ำบอกรักกันอีก อร๊ากกกกไม่เข้าใจผิดก็ให้มันรู้ไปสิ!! แฮ่ก แฮ่กๆๆๆ โอ้ยเหนือยangry smile สวดต่อ ท่านฮิcry ถ้าท่านรักพี่ม้าจริงๆท่านต้องพยามทำให้เขาเข้าใจสิค่ะพูดแล้วถ้าเขาไม่ฟังก็พูดอีกพูดช้ำๆๆๆๆพูดจนกว่าเขาจะฟังเพราะถ้าไม่ทำก็ต้องมานั่งเสียใจอยู่แบบนี้เหตุเพราะยอมแพ้เร็วเกินไปอย่าทิฐิสูงนักเลยแถมไปหาว่าเขาดูถูกอีกยิ่งไปกันใหญ่เอาน้ำมันไปลาดกองไฟชัดๆเพราะดูยังไงงานนี้เรานั่นล่ะที่เป็นฝ่ายผิดถ้าพยายามจนสุดความสามารถแล้วจริงๆถ้าเขางี่เง่ามากไม่ยอมฟังอีกล่ะก็ เลิกเหอะ#เอ้าแล้วไอ้ที่พูดมาทั้งหมดทำไปเพื่อ
ไม่ใช่อย่างนั้นแค่จะบอกว่าใช้ทอนฟาอัดให้สลบคาแทบเท้าไปเลย(โหดไปไหมsad smile )ยังน้อยไปopen-mounthed smile open-mounthed smile ฮวย!!!ก็พยายามมาต้งขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมฟังกันอีก ทุบให้สลบแล้วจับมัดแม่มเลยconfused smile confused smile confused smile ตื่นมาค่อยว่ากันsad smile ไม่ได้ขอให้เข้าใจแค่ขอให้ฟังกันบ้าง(ต่างกันตรงใหน)อย่างน้อยก็ต่างตรงสกดล่ะน่าsad smile sad smile sad smile จบเพียงเท่านี้พร่ามยาวไปหน่อย#ไม่หน่อยแล้วเฟ้ยยยsad smile sad smile โกเมน โกเมนcry
ปล.อินจัดดดดพี่ม้าเลิกกับท่านฮิรับบ่อดร๊ายยยย>>วิ่งไปร้องไห้

#5 By misaki (125.24.8.95|125.24.8.95) on 2014-05-24 23:22

มันเกิดอะไรขึ้น อย่างเคียวยะเนี่ยนะจะนอกใจดีโน่ เป็นไปไม่ด้ายยยย!
ไม่ได้อ่านฟิค D18 มาสักพักละ ขอบคุณจขบ.มากค่ะ ฮาาาา
รอตอนต่อไปนะคะ

#4 By Wirunyupha on 2014-05-19 15:17

เห็นด้วยกับเจ้โรคุ เคียวยะไม่น่าจะนอกใจโน่นะ แต่ถ้าเคียวยะมีอะไรกับสึนะจริงๆมันต้องมีที่มาที่ไปสิ...
รออ่านต่อค่ะ หวังว่าจะจบแฮปปี้...
ปล.ชอบมากเลย เปิดมาเจอแพร์ริ่งD18ยกกำลังสอง555

#3 By PamaiPraewa on 2014-05-12 12:24

เอ๋...โรคุค่อนข้างมั่นใจนะว่าคุณเคียวไม่มีทางนอกใจพี่โน่แน่ แต่เพราะอะไรกันหนอพี่โน่ถึงได้เข้าใจผิดใหญ่โตขนาดนั้น

#1 By roku-san on 2014-05-11 23:20