[KHR Fic] Our Love_02 (D18)

posted on 01 Jun 2014 21:24 by chaste-child
ฟิค y (ชายxชาย) จ้า ไม่ชอบใจผ่านได้เลยค่ะ
................................................
 
Title: Our Love  ตอนที่ 2
 
Pairing: D182
 
.................................................
 
 
 
หัวหน้ากรรมการคุมกฏวัยสิบห้า ยืนอ้ำอึ้งตาค้างทำอะไรไม่ถูก ชายหนุ่มตรงหน้าซึ่งตะกี้ยังตีหน้าเคร่งเสียงเครียด จู่ๆ กลับทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดท่า ไม่เหลือเค้าความเป็นบอสมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แม้แต่น้อย
 
หนำซ้ำยังพร่ำเพ้อพูดจาวกวน เกิดอะไรกันแน่ระหว่างดีโน่กับตัวเขาในเวลานั้น เรื่องที่ได้ยินก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ข้อสำคัญคือมันหนักหนาจนต้องตัดขาดกันเชียวเหรอ? หนุ่มน้อยวัยสิบห้าชักหงุดหงิด นึกโกรธทั้งคนตรงหน้าและตัวเองในอนาคต เป็นผู้ใหญ่เสียเปล่าดันสร้างปัญหาให้คนข้างหลังต้องเดือดร้อน แล้วเจ้าม้าพยศรุ่นใหญ่แทนที่จะขยายความให้รู้เรื่องกลับเอาแต่คร่ำครวญขอโทษ ใครจะเข้าใจกันเล่า!
 
"นายควรพูดกับเขาให้รู้เรื่อง"
 
ดีโน่ส่ายหน้า "ความจริงฉันคิดตลอดแหละ แต่ก็กลัว--กลัวตัวเองจะสติแตกจนเผลอทำร้ายเคียวยะอีก ฉันเหมือนคนเป็นบ้า ทั้งรักทั้งแค้นแน่นในอก อยากเจอแต่ไม่กล้าเผชิญหน้า เอาแต่วิ่งหนีเหมือนคนขี้ขลาดตาขาว ขนาดตอนมาพบกับนาย ฉันยังหวั่นใจ กลัวตัวเองจนไม่กล้าเข้าใกล้หรือแตะต้องตัวนายด้วยซ้ำ.."
 
คนพูดระบายความในใจยืดยาว พยายามกล้ำกลืนความขมขื่นลงไป แต่มันก็จุกแน่นในคอ ทำให้น้ำตาเอ่อล้นไหลรินอาบสองแก้ม
 
ใจดวงน้อยพลอยกระตุกวูบตามเมื่อเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย ความโกรธเปลี่ยนเป็นสงสารจับใจ
 
อาจเพราะตัวเขาในตอนนี้มิได้เป็นคนถูกทำร้ายหรืออยู่ในสถานการณ์นั้นจึงไม่เข้าใจนัก แม้ลองคิดตาม ฮิบาริก็นึกไม่ออก ดีโน่จะทำร้ายเขาได้อย่างไร..ต่อให้อีกฝ่ายเป็นมาเฟียซึ่งต้องมีทั้งความโหดเหี้ยมและเลือดเย็น แต่ดีโน่ที่เขารู้จัก มิใช่คนแบบนั้น
 
เด็กหนุ่มถอนใจยาว คิดมากก็เปล่าประโยชน์ เขาไม่อยากรู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องแล้ว โลกของผู้ใหญ่อาจจะซับซ้อนเกินความเข้าใจของเขาจริงๆ กระมัง?!
 
สิ่งเดียวที่ปรารถจะทำในตอนนี้ คือให้ดีโน่คนนี้หลุดพ้นจากความเจ็บปวด และหาทางแก้ไขเพื่อมิให้อนาคตของตนเองต้องจบลงแบบนี้
 
ฮิบาริเอื้อมมือแตะอีกฝ่ายเบาๆ ร่างสูงใหญ่สะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช็อต ตาเิิบิกกว้างด้วยความตกใจรีบกระเถิบตัวถอยห่าง คนตัวเล็กถึงกับถอนใจกับอาการวิตกจริตดังกล่าว
 
"ไม่เป็นไรน่า หยุดร้องเถอะเดี๋ยวลูกน้องนายก็มาเล่นงานฉันพอดี" ฮิบาริบ่น
 
ดีโน่เผลอยิ้มทั้งน้ำตา ความอบอุ่นแผ่ซ่านจนรู้สึกเต็มตื้นอย่างบอกไม่ถูก
 
"เคียวยะ.."
 
"ก็บอกแล้วไง ฉันไม่ใช่เคียวยะของนาย ถ้าอยากขอโทษหรืออยากพูดอะไรก็ไปบอกกับหมอนั่นเอง" เด็กหนุ่มหน้างอ ล้วงกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบน้ำตาให้จนสะอาดเรียบร้อย
 
ดีโน่จ้องคนตรงหน้าคล้ายเห็นหน้าใครอีกคนซ้อนทับ ทั้งหน้าตาท่าทางคำพูดจาล้วนเหมือนกันไม่มีผิด จะช่วงวัยใด เคียวยะก็ยังเป็นเคียวยะเหมือนเดิม
 
ใบหน้างดงามภายใต้เรือนผมสีดำ ริมฝีปากแดงเรื่อดุจกลีบกุหลาบแรกแย้ม และดวงเนตรสีดำสนิทชวนให้ลุ่มหลงมิรู้ลืม...
 
ช่างเหมือนกันเหลือเกิน
 
 
นับจากยุติความสัมพันธ์กัน เคียวยะก็หายเข้ากลีบเมฆ ตามมาด้วยข่าวลือหนาหูเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบอสวองโกเล่กับผู้พิทักษ์เมฆา ลือกันว่าเจ้าตัวย้ายไปอยู่ฐานทัพแห่งใหม่ของวองโกเล่ซึ่งไม่มีใครรู้ที่ตั้งแน่ชัด ยกเว้นบอสวองโกเล่เพียงคนเดียว ดีโน่ไม่สามารถตามหาได้เพราะเวลานั้นเหล่ามาเฟียในอิตาลีกำลังระส่ำระสายจากการขยายอิทธิพลของเบียคุรัน
 
ในฐานะบอสรุ่นที่ 10 ของคาบัคโรเน่ เขาจำเป็นต้องละทิ้งเรื่องส่วนตัวเพื่อความอยู่รอดของแฟมิลี่
 
กระนั้นเขาก็มิเคยลืมเลือน...จะยามทุกข์หรือยามสุข คนๆ หนึ่งจะคอยอยู่ใกล้ชิดโอบกอดปลอบประโลมเคียงข้างเสมอ ต่อให้อยู่ห่างไกลแค่ไหน อีกฝ่ายจะส่งความห่วงใยมาให้ เขาจึงไม่เคยรู้สึกถึงความอ้างว้างโดดเดี่ยวเช่นเวลานี้เลย
 
 
ถ้าไม่มีเหตุการณ์นั้น..
 
ทำไมบททดสอบของพระเจ้าช่างโหดร้ายนัก..
 
ขอบตาร้อนผ่าวจนกลั้นไม่อยู่อีกแล้ว
 
 
มือใหญ่คว้าไหล่คนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะซบลง ปล่อยให้ความปวดร้าวไหลพร่างพรูอีกครั้ง
 
 
"ฉันคิดถึงนายเหลือเกิน..เคียวยะ"
 
"ก็บอกว่า--"
 
"ฉันอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม.."
 
"งั้นถ้าหมอนั่นกลับมา นายก็ควรจะพูดกับเขา" ฮิบาริพยายามแนะนำวิธีเท่าที่พอจะนึกออก หากทุกอย่างเป็นไปตาม อิริเอะ โชอิจิพูด เมื่อพวกเขากลับไป ตัวตนในยุคนี้ก็จะกลับมา อีกทั้งความร่วมมือของคาบัคโรเน่กับวองโกเล่ในครั้งนี้อาจทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น
 
ดีโน่ก้มหน้าเงียบพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "มันสายเกินไปแล้วล่ะ..."
 
ฮิบาริอ้าปากค้าง ใบหน้าซีดเผือดคล้ายนึกอะไรออก เรื่องที่แม้ตนเองก็หวาดกลัวมาตลอด
 
"มะ ไม่จริง หรือว่านาย..."
 
ดีโน่หลุบตาลงเม้มปากแน่นเหมือนกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ควรจะพูดหรือไม่พูดดี
 
"เคียวยะ ฉันจำเป็นต้องทำเพื่อแฟมิลี่ของฉัน" บอสหนุ่มเค้นเสียงออกมาอย่างยากเย็น แววละอายฉายวูบ เขาพยายามอธิบายถึงความจำเป็นของสถานการณ์ตอนนั้น
 
เด็กหนุ่มหูอื้อ สั่นหัวเร่าๆ ดุจไม่ยอมฟังคำแก้ตัวใดๆ ระดมศอกหมัดใส่คนตรงหน้าไม่ยั้ง ตะโกนลั่น "ที่แท้นายมันไอ้คนโกหก! หลอกลวง! ขี้ขลาดตาขาว!"
 
ดีโน่ปล่อยให้อีกฝ่ายระบายอารมณ์โดยไม่ปัดป้องหรือปริปากสักคำ จนเวลาผ่านไป ฮิบาริเริ่มอ่อนแรง เจ้าตัวทิ้งศีรษะซบกับไหล่กว้างสะอื้นเสียงสั่น "นายมันทุเรศ เห็นแก่ตัว...."
 
บอสหนุ่มหน้าเศร้ายอมรับทุกคำ ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะโอบกอดอีกฝ่ายหลวมๆ พลางลูบหลังช้าๆ ร่างในอ้อมกอดให้สัมผัสและกลิ่นกายที่แสนจะคุ้นเคยชวนระลึกถึงวันคืนเก่าๆ ดีโน่ตื้นตันในอกจนเผลอกระชับอ้อมกอดแน่นเข้าเพื่อสูดกลิ่นอายที่โหยหามาแสนนาน
 
ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นจางๆ ของเด็กหนุ่ม เขาเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยแววตาชอกช้ำ "นายคงลืมหมดแล้วว่าเราเคยสัญญาอะไรกันไว้ แต่ฉันไม่เคยลืม และเชื่อว่าตัวฉันในอนาคตก็ไม่มีวันลืมเช่นกัน.."
 
ดีโน่รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เขาลืมไปได้อย่างไร..
 
 
คำสัญญาระหว่างพวกเขาสองคน
 
คำสัญญา..ที่แม้ความตายก็มิอาจพรากเราจากกันได้
 
ตัวเขาเองมิใช่หรือ? ที่เป็นคนเริ่มต้นขอสัญญาจากอีกฝ่าย
 
แต่เขากลับทอดทิ้งสัญญานั้นเสียเอง..
 
 
ดีโน่แค่นหัวเราะกับตัวเอง เขาช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย สมควรแล้วที่จะถูกเคียวยะต่อว่า ซ้ำยังทำให้เคียวยะร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความจริงเรื่องอาจไม่บานปลายขนาดนี้ถ้าเขามีความกล้ามากกว่านี้
 
 
"ถ้าเป็นนาย...จะยังรักฉันอยู่ไหม?" น้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ เอ่ยถาม สีหน้าบอสคาบัคโรเน่ยามนี้เหมือนเด็กกำลังขออนุญาตผู้ปกครองไปเที่ยว
 
เด็กหนุ่มหน้าแดงพูดไม่ออก นึกก่นด่าคนถามในใจ ใครจะกล้าตอบเรื่องน่าอายพรรค์นั้น
 
"คงไม่แล้วสินะ.."
 
ฮิบาริกัดปากด้วยความขัดใจ ขืนไม่ตอบเจ้าม้าโง่คงหมดกำลังใจ จึงเสมองทางอื่นก่อนตอบ "เมื่อฉันรักใครแล้ว ก็จะรักตลอดไป ไม่ว่าคนๆ นั้นจะยังรักฉันอยู่หรือไม่ก็ตาม"
 
 
"เคียวย๊า!!!" ร่างสูงใหญ่โผกอดโดยคนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัว จึงเสียหลักล้มลงนอนแผ่กับพื้นทั้งคู่
 
"เหวอออ!!"
 
ด้วยความโมโหและเจ็บใจที่เสียท่าล้ม ฮิบาริจึงทั้งเตะทั้งถีบให้ร่างใหญ่ที่กอดรัดแน่นหลุดออก แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังหัวเราะร่าดีใจเหมือนได้พลังชีวิตคืนมาใหม่
 
"ขอบคุณนะที่ช่วยเตือนสติฉัน"
 
"รู้แล้ว! ปล่อยซะทีสิเฟ้ย! ร้อนจะตาย!!!" คนพูดตวาดแว้ดพยายามดึงตัวให้หลุด หน้าร้อนผ่าวจนไม่รู้จะเอามือไปวางไหน เมื่ออยู่ในอ้อมกอดดีโน่ รู้ทั้งรู้ว่าเป็นคนละคน แต่ทั้งเสียงและสัมผัสมิต่างกับคนที่จากมา ยังชวนให้ใจเต้นแรงและร่างกายร้อนวูบวาบทุกครั้ง
 
"ขออีกนิดน่า กอดนายแล้วสบายใจจัง" คนอารมณ์ดีอ้อนพลางหอมแก้มนุ่มซ้ายขวาสลับไปมาราวกับคนในอ้อมกอดเป็นตุ๊กตา
 
"แต่ฉันไม่ชอบให้นายกอด นายไม่ใช่--" ฮิบาริชะงัก หน้าแดงเรื่อเมื่อเห็นรอยยิ้มดีใจของอีกฝ่าย
 
"ใช่.."
 
"ไม่ใช่!"
 
"ลองหลับตาสิ.."
 
ร่างเล็กฮึดฮัดชั่วครู่ จำใจทำตามอย่างเสียไม่ได้ ก็เจ้าดวงตาสีอำพันคู่นั้นทำให้ใจอ่อนทุกทีสิน่า..
 
ดีโน่โน้มริมฝีปากประทับยังเปลือกตาปิดสนิทแผ่วเบาก่อนจะไล้เรียงตามแนวลงมาหาเรียวปากบาง ร่างเล็กกลั้นลมหายใจพยายามเกร็งตัวไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความหวั่นไหว แต่เมื่อจุมพิตทวีความลึกซึ้ง ด้วยความคุ้นเคยจึงเผลอตอบสนองอย่างเต็มใจ ทุกสัมผัสที่ส่งถึงกันจึงนุ่มนวลอ่อนโยนและยาวนานเป็นพิเศษ ราวกับทดแทนช่วงเวลาที่ขาดหายไป
 
 
ในที่สุดตะเกียงที่มอดดับก็ได้รับการจุดใหม่อีกครั้ง...
 
 
.........................................
 
 
เสียงพูดคุยจากด้านนอกดังลอดเข้ามาในห้อง เป็นสัญญาณว่าถึงเวลาแล้วที่เหล่าผู้มาเยือนโลกอนาคตจะต้องเดินทางกลับ
 
ดีโน่ช่วยกลัดกระดุมและขยับเสื้อผ้าให้ร่างเล็กจนเรียบร้อย ขณะเจ้าตัวเอาแต่ก้มหน้างุดซ่อนความอายไม่ยอมพูดจา
 
"นี่เคียวยะ.."
 
เจ้าของชื่อสะดุ้งโหยง รีบเอามือยันปิดปากคนพูดพลางถลึงตาเป็นเชิงห้ามเอ่ยอะไรทั้งนั้น ดีโน่เลิกคิ้วนึกขำกับท่าทีร้อนรนของคนตรงหน้า คงกลัวเขาจะพูดถึงเรื่องเมื่อกี้สินะ มือใหญ่ลูบศีรษะเล็กเบาๆ
 
"ฉันสัญญา จะทำทุกอย่างให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมให้จงได้"
 
"ขอให้จริงเหอะ" สุ้มเสียงเหมือนเด็กงอแงทำให้ดีโน่หัวเราะพรืดออกมา ฮิบาริตวัดสายตามองค้อน ลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับ ดีโน่รีบคว้าข้อมือไว้ ยกขึ้นจรดริมฝีปากเบาๆ
 
"สัญญา...ด้วยชีวิตเลยล่ะ"
 
น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงจนคนฟังเผลอยิ้ม นี่สิ..ดีโน่คนเดิม อบอุ่นและอ่อนโยนกว่าใครในโลก
 
หวังว่าพรุ่งนี้ท้องฟ้าคงสดใสนะ..
 
 
.......................................
 
 
 
โปรดติดตามตอนต่อไป
 
ขอบคุณที่อ่านค่ะ
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

รอความจริงต่อไป
อร้ายยยยยยยยยยย
question question question

#4 By ืnampeung (183.89.69.171|183.89.69.171) on 2014-07-15 21:01

อ้ากกกก ถึงจะกินเด็กสิบเจ็ดปีแต่ก็หวานมากๆ อยากรู้จริงๆว่าตกลงมันยังไงอะไร?
รอเคียวยะtylออกมาเคลียร์ด่วน! ไรเตอร์ก็ออกมาอัพด่วน!//โดนเตะ
ฮาาา เอาเป็นว่ารออ่านต่อนะคะ=..=

#3 By PamaiPraewa on 2014-06-03 17:02

ไม่ได้โลภมากนะไรเตอร์ ที่มาอีกนิดได้ไหม 555 ค้างอ่า
อยากรู้ตอนต่อไปใจจะขาด นะ นะ มาต่อเร็วๆๆนะ
สู้ๆๆ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านจ้า

#2 By (171.98.63.221|172.16.1.125, 171.98.63.221) on 2014-06-03 02:10

*0* บทจะดราม่าก็ดราม่า บทจะหวานก็หวานเนอะ
ขอถามหน่อยค่ะ เรื่องนี้มีกี่ตอนจบอะคะ?

#1 By roku-san on 2014-06-02 13:42