[KHR Fic] Our Love_03 (D18)

posted on 07 Jun 2014 20:58 by chaste-child
ฟิค y (ชายxชาย) จ้า ไม่ชอบใจผ่านได้ค่ะ
.......................................
 
Title: Our Love ตอนที่ 3
 
Pairing: D182
 
Rating: R (มีเนื้อหารุนแรงบางส่วน)
 
Summary: ผู้ใหญ่สร้างเรื่องให้เด็กปวดหัว
 
.............................................
 
 
กลับสู่ปัจจุบัน..
 
 
ท้องฟ้าเหนือศาลเจ้านามิโมริสว่างจ้าจนแสบตา เมื่อเหล่าผู้เดินทางไปโลกอนาคตกลับคืนสู่โลกปัจจุบันของตนเอง
 
ทันที ที่เท้าแตะพื้น คนเกลียดการสุมหัวก็รีบจ้ำอ้าวลงบันได ไม่สนใจเสียงตะโกนโหวกเหวกให้รอก่อนของพลพรรคที่ร่วมต่อสู้กันมา...ใครอยาก เพ้อเจ้อเรื่องโลกอนาคตต่อก็ตามใจ แต่เขาจะกลับล่ะ
 
ระหว่าง ทางเดิน ฮิบาริพยายามสังเกตความเปลี่ยนแปลงของทิวทัศน์รอบด้าน แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ทั้งถนนหนทาง บ้านเรือน ร้านค้า และโรงเรียนนามิโมริ
 
ก่อน หน้านี้ อิริเอะ โชอิจิ บอกว่าการใช้เครื่องเคลื่อนย้ายเวลาเป็นการละเมิดกฎของกาลเวลา อาจทำให้เกิดปัญหาหรือเวลาในโลกขยับเลื่อน...แต่เท่าที่ดูวันเวลาไม่ได้ เปลี่ยนแปลงเลย คงเพราะพลังพิเศษของพวกเจ้าหนูทั้งหลายกับพลังของแหวนช่วยรักษาเสถียรภาพของ เวลาไว้
 
ก็ดีแล้วล่ะ จะได้ไม่มีปัญหาอะไรตามมา
 
ฮิ บาิรหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตัวในห้องรับแขก กวาดตามองรอบห้อง เอกสารกองโตบนโต๊ะยังค้างอยู่ เหมือนเวลาเพิ่งผ่านไปเพียงชั่วครู่ ชีวิตประจำวันรูปแบบเดิมกลับมาแล้ว
 
และแน่นอนสิ่งหนึ่งจะขาดเสียไม่ได้ ฮิบาิริเผลอยิ้มมุมปาก เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
 
ดี โน่นั่นเอง คงได้รับความทรงจำของการต่อสู้ในโลกอนาคตถึงรีบโทรมา ซึ่งเป็นจริงดังคาด ม้าพยศโวยวายลั่นนานสองนานเรื่องตัวเองไม่ได้ไป และลงท้ายด้วยประโยคเดิมเหมือนทุกครั้ง
 
"ฉันจะเร่งเคลียร์งานทางนี้แล้วจะรีบไปหานาย พักผ่อนเยอะๆ นะ"
 
"ฉันไม่เหนื่อย มีงานต้องทำเยอะ"
 
พอ ตอบดังนั้น ปลายสายก็เกิดอาการน้อยอกน้อยใจที่เขาไม่ยอมเชื่อฟังคนอุตส่าห์เป็นห่วงเป็น ใย สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้และสัญญาจะกลับไปพักผ่อน ทางนั้นถึงพอใจ
 
คนงานเยอะทำงานต่ออีกพักหนึ่ง จึงขอตัวกลับพร้อมสั่งงานให้ลูกน้องสนิทดูแลความเรียบร้อยแทน
 
.............................................................
 
 
หลัง จากทางอาหารเย็นและพักผ่อนด้วยการอ่านหนังสือ เพียงไม่นานเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา เลยตัดใจวางหนังสือ เข้านอนเร็วกว่าทุกครั้ง แต่นอนเท่าไรก็ไม่หลับ ทั้งที่รอบตัวก็เงียบสงบ ฮิบาริพลิกตัวไปมาหลายรอบ สมองเริ่่มฟุ้งซ่านคิดเรื่องโ้น้นเรื่องนี้โดยเฉพาะเรื่องที่ยังคาใจหาคำตอบ ไม่ได้
 
อีกไม่กี่วันดีโน่จะมา เขาจะทำหน้ายังไงตอนเจอกัน ควรบอกเรื่องที่รับรู้มาจากอนาคตไหม? เผื่อจะเตรียมตัวไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น
 
ฮิบาริถอนใจ..แต่ถ้าบอก อีกฝ่ายก็ต้องถามสาเหตุ แล้วจะพูดได้อย่างไรว่าตัวเองในอนาคตเป็นคนนอกใจอีกฝ่าย
 
และที่สำคัญ หากดีโ่น่รู้ว่า เขามีอะไรกับดีโน่คนในอนาคต จะโกรธไหมนะ?
 
หรือไม่ต้องบอก ไหนๆ เรื่องก็ผ่านไปแล้ว แต่ถ้าไม่บอก เกิดวันหนึ่งดีโน่มารู้ทีหลัง..
 
 
โว๊ยยย!!!! เด็กหนุ่มอยากจะตะโกนให้ลั่น
 
อายุแค่สิบห้า ไหงมีเรื่องให้ปวดหัวขนาดนี้ รู้งี้ไม่มีหรอก คนรักอะไรนั่น!
 
ยิ่งคิดยิ่งเครียด--หรือในอนาคตเขาจะนอกใจดีโน่จริง บ้าน่า! จะเป็นไปได้อย่างไร?
 
ฮิบารินึกสาปแช่งตัวเอง ตอนทำไม่รู้จักคิด มาคิดเอาป่านนี้ก็สายเกินไป
 
แต่จะพูดอย่างไรดีล่ะ...ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนถ้าปล่อยมือแล้ว เขาอาจต้องสูญเสียดีโน่ไปตลอดกาล
 
กล้าทำก็ต้องกล้ารับ..
 
เด็กหนุ่มเชิดหน้าบอกตัวเอง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้
 
หากดีโน่โกรธ ถึงขั้นทำร้ายเขา เหมือนดีโน่คนในอนาคตล่ะ?
 
เขาจะทำอย่างไร?
 
ความรู้สึกเย็นวาบแล่นจับขั้วหัวใจ...
 
คล้ายบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน ร่างกายสั่นสะท้านจนต้องดึงผ้าห่มมาคลุมกาย
 
ไม่..เป็นไปไม่ได้...ดีโน่ ไม่มีวันทำร้ายเขาเด็ดขาด..
 
ฮิ บาิริปลอบใจตนเอง ตาเหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนพอดี...บ้าชะมัด! นอนตั้งนานไม่หลับเสียที พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วยสิ ความจริงเรื่องอาจไม่ร้ายแรงอย่างที่กังวล และอีกอย่างเขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ดีโน่ทำร้ายตัวเขาในอนาคตอย่างไร อาจแค่ต่อสู้กันขั้นรุนแรงโดยฝ่ายนั้นใช้พลังเต็มที่จนเขาบาดเจ็บสาหัสล่ะ มั้ง? เด็กหนุ่มคิด
 
แต่ถ้าแค่นั้น ถึงกับเลิกกันเชียวเหรอ?
 
 
เขาปิดเปลือกตาลง รู้สึกร่างกายหนักขึ้นเรื่อยๆ คล้ายจมดิ่งในความมืดมิดของยามราตรี
 
ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร..
 
แต่ได้ยินเหมือนเสียงใครต่อใครเรียกชื่อจนเซ็งแซ่---น่ารำคาญจริง เดี๋ยวเหอะ จะขย้ำให้ตายหมด
 
 
ฮิ บาริลืมตาขึ้น แปลกใจเห็นรอบด้านมืดสนิทเหมือนมองเข้าไปในความมืดที่ไม่เห็นอะไรนอกจากความ มืด พอยันตัวขึ้นจากที่นอน ยิ่งแปลกใจทวีคูณ สิ่งที่มือสัมผัสกลับไม่ใช่ฟูกหรือผ้าห่ม แต่เป็นน้ำ...รอบตัวเขามีแต่น้ำ สัญชาตญาณบอกให้พยายามลุกขึ้น แต่ยิ่งตะเกียกตะกายเท่าไรก็จมดิ่งลึกลงเท่านั้น มวลน้ำมหาศาลพร่างพรูทะลักเข้าทางปากและจมูกจนหายใจไม่ออก อึดอัดเหมือนจะตายเสียให้ได้ สองมือไขว่คว้าหาทางรอด
 
เกิดอะไรขึ้น!! นี่เขาอยู่ที่ไหน?..
 
 
ใครก็ได้ ช่วยด้วย!!!!
 
 
 
เคียวยะ!....
 
 
เสียงใครคนหนึ่งเรียกชื่อเขาดังแ่ว่วมาแต่ไกล
 
เสียงดีโน่นั่นเอง ฮิบาิริคิดอย่างดีโใจ
 
 
"ดีโน่!!!" เขาตะโกนเรียกหาอีกฝ่าย แม้จะมองไม่เห็นอะไร แต่เขาก็พยายามยื่นมือขึ้นสูงอย่างสุดกำลังเพื่อให้อีกฝ่ายมองเห็น..
 
 
จู่ๆ ท่ามกลางความมืดมิด มือของเขาถูกใครคนหนึ่งดึงขึ้นมาสู่ความสว่างเจิดจ้า
 
ดะ ดีโ่น่? เอ๊ะ?
 
ฮิ บาิริตัวเย็นวาบ เขาไม่เคยเห็นดีโน่มีสีหน้าโกรธจัดแบบนี้มาก่อน เขาแค่ต้องการให้อีกฝ่ายดึงตัวออกมาจากห้วงน้ำอันมืดมน ทำไมต้องโมโหขนาดนี้
 
ยัง ไม่ทันเอ่ยปากถาม ฮิบาิริก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อดีโน่กระชากแขนเขาแล้วเหวี่ยงร่างเขาลงกับฟูกนอนอย่างแรง เขาดิ้นรนขัดขืนด้วยความตกใจแต่อีกฝ่ายใช้ความใหญ่โตของร่างทาบทับไว้จน หายใจแทบไม่ออก ดีโน่รวบแขนทั้งสองข้างของเขาขึ้นเหนือศีรษะแล้วกดลงบนที่นอนด้วยมือแข็งแรง เพียงข้างเดียว
 
จาก นั้นเจ้าตัวใช้มือข้างที่เหลือกระชากเสื้อนอนเขาออกจนหลุดลุ่ยเหลือแต่ร่าง เปลือยเปล่า พลางตะโกนใส่หน้าเขาอย่างกราดเกรี้ยวราวกับเขาทำอะไรผิดมหันต์
 
ฮิ บาริหน้าซีดตัวสั่นพูดอะไรไม่ออก ไม่เข้าใจสักนิดว่าอีกฝ่ายพูดเรื่องอะไรหรือเกิดอะไรขึ้น หารู้ไม่ ท่าทางเช่นนั้นยิ่งทำให้ดีโน่โกรธหนักเข้าไปอีก
 
เขา พยายามร้องบอกให้อีกฝ่ายหยุด แต่ตะโกนเท่าไรเสียงก็ไม่ออกจากลำคอ ความหวาดหวั่นแล่นเข้าจู่โ่จมหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน สายตาเย็นชาของดีโน่มองเขาเหมือนเป็นเศษขยะชิ้นหนึ่ง มือของชายหนุ่มบีบเค้นส่วนกลางลำตัวเขา จนต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แทนที่ฝ่ายนั้นจะเห็นใจกลับทำหน้าเหมือนสะใจและทวีความรุนแรงขึ้นอีก ฮิบาริรวบรวมกำลังที่เหลือใช้เท้ายันอีกฝ่ายให้ออกไปแต่ไม่เป็นผล กลับกลายเป็นราดน้ำมันเข้ากองไฟ
 
ดี โน่ใช้แรงที่เหนือกว่าจับเขาพลิกนอนคว่ำมัดข้อมือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ฮิบาิริเริ่มตื่นตระหนกเมื่อรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น คนตรงหน้ากำลังทำให้เขารู้จักความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก ด้วยการแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา...
 
ไม่จริง! นี่ต้องเป็นฝันร้าย
 
ร่างเล็กถูกกดติดกับพื้น น้ำหนักตัวคนด้านบนทิ้งทับลงมาอย่างไม่ปรานี
 
"ยะ อย่า..." ฮิบาริพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากเย็น
 
พลันเขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่แข็งแกร่งและร้อนดังไฟลุก กระแทกเข้ามาทางด้านหลังซึ่งยังไม่ได้เตรียมพร้อมอะไร